my BOLIVIAN diary

Hartelijk dank!

2008-04-25T15:40:00.000-07:00

Ja, mensen... het zit erop. Met ongelooflijke pijn in het hart ben ik woensdagmorgen vertrokken.
Ondertussen ben ik al een dagje thuis en ik voel lichamelijk helemaal niets van de 30 uren durende vlucht en de 6 uur tijdverschil.

Het schijnt dat ik door de hoogte een heel extra aantal rode bloedcellen heb met als gevolg dat ik overactief ben. Gelukkig maar, de stage staat voor de deur en op die manier zal ik alles goed kunnen voorbereiden.

Vandaag heb ik mij, voor het laatst, met mijn blog beziggehouden. Een hele hoop tekst en een hele hoop foto's hebben alles afgerond. Ik hoop dat jullie op deze manier mee hebben kunnen genieten van mijn wondermooi, onvergetelijk avontuur. Caiza, en Bolivia in het algemeen, is een aanrader voor iedereen.

Als allerlaatste wil ik graag nog een aantal mensen bedanken. Let niet op de volgorde, want ik ben iedereen even dankbaar.
Hartelijk dank aan:
- Georges Suvée: mijn contactpersoon hier in België die dit voor mij mogelijk gemaakt heeft.
- mama en papa: voor de financiële en emotionele steun.
- Karl Catteeuw: voor de goede begeleiding hier in België.
- Johan Vanderhoeven: hij heeft ervoor gezorgd dat ik uiteindelijk toch mocht vertrekken.
- familie en vrienden: voor de emotionele steun wanneer ik het (zelden :-p) moeilijk had.
- Nils Marlier: liefde, steun, toeverlaat en mijn - al zeg ik het zelf - prachtige website! :-D

Aan iedereen, ik kan jullie niet hard genoeg bedanken! Dankzij jullie werd deze onvergetelijke ervaring mogelijk...

HARTELIJK DANK!!

Op reis: Copacabana.

2008-04-25T15:38:00.000-07:00

Op reis: Tihuanacu.

2008-04-25T15:27:00.000-07:00

Op reis: Cochabamba

2008-04-25T15:21:00.000-07:00

Op reis: Oruro.

2008-04-25T15:20:00.001-07:00

Op reis: Salaar de Uyuni.

2008-04-25T15:08:00.001-07:00

Op reis: het Park der Dino's

2008-04-25T14:57:00.000-07:00

Op reis: de mijnen van Potosi.

2008-04-25T14:52:00.000-07:00

Amigos!!

2008-04-25T14:45:00.001-07:00

In de klas.

2008-04-25T14:38:00.001-07:00

Carnaval in Caïza!

2008-04-25T14:23:00.000-07:00

Dag 88: donderdag 24 april

2008-04-25T14:12:00.001-07:00

Laatste vlucht: Londen – Brussel. Ik zat te wachten tot op het scherm kwam naar welke gate ik moest. Er stond enkel op dat er 15 minuten vertraging was. Een halfuur voor het vertrek kwam de gate erop: A23. Ik ging dus op het gemak door. Nog geen 50 meter verder werd echter afgeropen dat het ‘the last call’ was voor de vlucht naar Brussel. Ik schrok en begon te lopen... Ik kwam aan en... ‘gate closed’. Huh? Ik was gelukkig niet alleen. Het was blijkbaar een defect aan de schermen. Maar ja, het kwaad was geschied. Alles moest opnieuw geopend worden met een grotere vertraging als gevolg. Eens in het vliegtuig begon het te gieten en konden we niet opstijgen. Alweer vertraging. En dat terwijl ik nog geen uur van mijn familie verwijderd was... Wat wou ik naar huis... Uiteindelijk kwam ik rond 15.30 uur aan in Zaventem, waar mijn familie me stond op te wachten.

Dag 87: woensdag 23 april

2008-04-25T14:11:00.004-07:00

4 uur. Mijn wekker liep af. Tijd om naar de luchthaven te vertrekken. Daar aangekomen bleek dat ik mijn papieren om het land te verlaten verloren had. Gelukkig was dat niet zo erg en kreeg ik uiteindelijk andere papieren. Om 6 uur ofzo moest ik dan afscheid nemen van de Padre en Oscar. Alweer bleiting! En daar zat ik dan weer: helemaal alleen te wachten tot ik het vliegtuig in kon.
Eens in het vliegtuig vlogen we naar Santa Cruz, waar we een tussenlanding maakten. En daarna, hup, naar Miami. Daar een grote controle: foto van pupil, vingerafdrukken, ... Het duurt toch wel een uur of twee alvorens je daar door bent. Ik moest ook mijn bagage overzetten, wat een hele marteling was. Ik ben vertrokken met 20 kg, maar teruggekeerd met een kilo of 40. Ik moest de binnenlandse vlucht van Sucre naar La Paz niet nemen, waardoor de beperking van 20 kg bagage wegviel.
Maar goed, na een paar uur wachten zat ik al op het vliegtuig naar Londen. Ik wachtte op het avondmaal en daarna nam ik een slaappil. Ik wou de vlucht over de oceaan niet wakker beleven en ik dacht dat het ook beter zou zijn om een mogelijke jetlag te voorkomen.
De vlucht ging dan ook supersnel en toen ik wakker werd was het al donderdag.

Dag 86: dinsdag 22 april

2008-04-25T14:11:00.003-07:00

Deze morgen vertrokken we naar La Paz. We kwamen rond 13 uur aan en ik deed nog mijn laatste inkopen alvorens naar België te vertrekken. We liepen wat rond omdat de Padre een aantal inkopen moest doen voor het meisjesinternaat en rond 17 uur gingen we naar ons hotel. Ik rustte enkele uren. Daarna gingen we eten en slapen. Mijn Boliviaanse tijd zit erop... Het was mijn laatste avond, mijn laatste uren, ... Ik besefte het nog niet goed. Het besef kwam pas wanneer ik om 4 uur opstond om naar de luchthaven te vertrekken...

Dag 85: maandag 21 april

2008-04-25T14:11:00.001-07:00

Wat zag ik op tegen deze dag! Mijn laatste halve dag en ik wist dat ze in het college allemaal iets zouden doen voor me. Ik had ook een speech voorbereid, niet-wetend of ik in staat zou zijn hem voor te lezen.
Maar goed, ik heb me redelijk sterk kunnen houden. Zoals gewoonlijk begon de dag met het volkslied. Daarna traden de jongens van het muziekgroepje op, ter ere van la profesora Estefania die Caiza zou verlaten. Het was prachtig, wat ben ik hen dankbaar....
Daarna gaf de Padre een speech, waarin hij in het kort mijn verhaal vertelde over mijn komst naar Caiza. Daarna was de directeur aan de beurt. Ook hij bedankte mij, al dan niet oprecht, dit laat ik in het midden. Ik kreeg van hem en de Padre een zilveren schaal, waarin allemaal dingen gegravuurd zijn. Typisch voor Bolivia en Caiza. Daarna kwamen nog een heel aantal leerlingen op het ‘podium’. Elke klas had wel iets van cadeau voor me: een sjaal, een typisch Boliviaans klokje, een bloemetje, een kaartje, ... Het mooiste cadeau was de poncho die ik kreeg van het muziekgroepje... Wat was ik ontroerd! Wat zal ik hen missen.
Daarna was het tijd voor mijn speech. Het lukte net om alles te zeggen, maar daarna ben ik het podium ontvlucht. Ik kon de tranen even niet meer bedwingen. Maar goed, mijn opdracht was volbracht: ik heb iedereen persoonlijk kunnen bedanken.
Het middagmaal gebeurde met alle leerkrachten samen. We waren net bezig toen de jongens van het muziekgroepje binnenkwamen om ons van achtergrondmuziek te bedienen. Het werd weer heel emotioneel, zeker wanneer ik nog meer cadeaus in ontvangst mocht nemen van de directeur, de regentes, ... Wat ik zoal kreeg? Een popje gemaakt uit wol, een prachtige tekening met daarop de ingang van de school getekend, een taartmes en –schep van zilver, ... Allemaal prachtige herinneringen aan dit wondermooi avontuur.
Om 14 uur moest ik uiteindelijk van iedereen afscheid nemen. Tranen, tranen en nog eens tranen. Zowel bij mij als bij de mensen van Caiza.
Om 14.15 uur vertrokken de Padre, Oscar en ik uiteindelijk naar Oruro, waar we de nacht zouden doorbrengen.

Dag 84: zondag 20 april

2008-04-25T14:10:00.003-07:00

Deze morgen kwamen we heel vroeg aan in Potosi. Oscar, de chauffeur, stond ons al op te wachten en even later zaten we al in de jeep richting Caiza. We genoten van het prachtige uitzicht van de opkomende zon. Om 7.30 uur kwamen we al aan in Caiza. Ik zocht nog even mijn kamer op en dan ging ik naar de mis. De allerlaatste keer... En dat wist ook de Padre. Hij sloot zijn mis dan ook af met een dankwoordje voor mij en ja... de ‘bleiting’ was begonnen en zou niet meer ophouden vandaag én morgen...
De hele dag ben ik bezig geweest met mijn valies. Ja, bij de meeste mensen gaat zoiets snel, maar het was iets wat ik absoluut niet wou doen omdat ik mijn vertrek absoluut niet zag zitten. En maar uitstellen en uitstellen... En nog eens naar het parochiehuis, en nog eens een wandeling door het dorp, en ... Noem maar op.
’s Avonds werd het vreselijk: geween, geween en geween. Zelfs Lia had de tranen in haar ogen, verdrietig omdat ik morgen vertrok.
Om 20 uur kwamen de jongens van het muziekgroepje me halen. Ze wilden een privéconcertje geven en ik zou alles filmen en achteraf opsturen naar hen. Het werd prachtig...
Daarna nam ik nog een douche (lees: drie flessen opgewarmd water...) en kroop ik mijn bed in. Mijn (voorlopig) laatste nacht in Caiza was aangebroken.

Dag 83: zaterdag 19 april

2008-04-25T14:10:00.001-07:00

De laatste dag in La Paz. Deze nacht vertrok ik al terug naar Potosi. Vandaag ging ik de hele dag shoppen. ’s Morgens ging ik met Gema mee, die allerlei kleren nodig had voor haar man en kinderen. In La Paz is alles veel goedkoper en daar heeft ze gretig gebruik van gemaakt.
Daarna gingen we naar de toeristische winkeltjes waar ik mijn kadootjes heb gekocht voor familie en vrienden. Er is zo ongelooflijk veel, echt prachtig!
’s Middags gingen we eten met Veronica en liepen we nog wat door de stad. Het werd een heerlijk rustige dag. Om 20 uur zijn we dan met een ‘slaapbus’ naar Potosi vertrokken. Morgen komen we aan rond 5-6 uur in de morgen. De chauffeur van het parochiehuis zal ons opwachten, zodat we zeker terug zijn voor de mis van 10 uur.

Dag 82: vrijdag 18 april

2008-04-25T14:09:00.002-07:00

We stonden deze morgen heel vroeg op. Om 7.30 uur gingen we ontbijten om daarna met de boot naar Isla del Sol te trekken. Het weer was echter een spelbreker: het water viel met bakken uit de lucht en het was ijzig koud!
Eenmaal op de boot klaarde het gelukkig op en ook de zon kwam erdoor. Na twee uur varen kwamen we aan op het eiland. Daar betaalden we 10 Bolivianos waarmee we een museum bezochten en een plaats waar overblijfselen gevonden zijn van de Inca’s. Het werd een wandeling van een uur. Ter plaatse aten we iets en daarna gingen we verder met onze tocht. Op het eiland is er een weg gemaakt van het Noorden van het eiland naar het Zuiden. Een wandeling van een drietal uur, bergop – bergaf. Maar het was echt wel de moeite waard. We werden beloond met een prachtig uitzicht op het Titicacameer, met aan de ene kant Bolivia en aan de andere kant Peru.
Na drie uur stappen kwamen we aan aan de boot, die ons stond op te wachten. Om 16 uur vertrokken we terug naar Copacabana, waar we net op tijd de bus van 18 uur haalden naar La Paz.
Na een half uur rijden hield de bus stil: politiecontrole! Alle zakken werden onderzocht op drugs. Doordat Copacabana vlakbij Peru ligt, is het wel de ideale weg om drugs binnen te smokkelen in Bolivia. Maar in onze bus werd er niets gevonden.
Om 21.30 uur kwamen we aan in La Paz. Ik schrok wanneer ik alle politiemannen zag. Ik dacht dat er iets gebeurd was, maar blijkbaar zijn er elk weekend grote controles op taxi’s. Je moet weten dat een taxi nemen in Bolivia uiterst gevaarlijk is. Vooral dan voor de gringa’s. Je kent de weg niet en daar maken taxichauffeurs dan gebruik van om je mee te nemen naar een of andere afgelegen weg, waar ze je bestelen, slaan en je voor dood achterlaten langs de kant van de weg. Een politieman vroeg ons of we een taxi moesten hebben en hij noteerde onze nationaliteit, adres, ... op. Daarna schreef hij ook de nummerplaat van de taxichauffeur op. Wat was ik bang op dit moment! Ik wist wel dat het gevaarlijk was in Bolivia, maar nooit heb ik gedacht dat het echt wel menens is wanneer mensen me waarschuwden.
We kwamen gelukkig veilig en wel aan in ons hotel.

Dag 81: donderdag 17 april

2008-04-25T14:09:00.001-07:00

Zoals gewoonlijk werden Gema en ik rond 6.30 uur wakker. Het uur waarop de kinderen gewekt worden in het internaat. Na bijna drie maanden werd het een gewoonte. Even later kwam Veronica in ons hotel aan. We gingen samen ontbijten en daarna vertrokken we naar Copacabana, met andere woorden, naar het Titicacameer!
Na ongeveer twee uur rijden moesten we uitstappen en met een klein bootje naar de overkant van het meer gaan. De bus nam een andere boot. Aan de andere kant stapten we dan weer in en we gingen verder. Na twee uur kwamen we aan aan de marktplaats van Copacabana. Een heel mooie plaats met een immense kerk. We zochten ons een goedkoop hotel en dan gingen we naar het strand. We namen daar de boot en gingen een ritje maken.
Aan de kust van Copacabana ligt er een grote steen/rots, die een kikker voorstelt. In mijn ogen met heel wat verbeelding... Deze kikker zou geld opbrengen. Dus wanneer je bijvoorbeeld een winkel start, dan ga je het best naar de kikker om hem te vereren. Daardoor zou je winkel goed draaien en zou je veel geld verdienen.
Na de boottocht beklommen we een berg, die een prachtig uitzicht gaf op het hele meer. Het werd een vermoeiende beklimming, maar het was het meer dan waard.
Het was al donderdag en daarboven haalden we heel wat herinneringen op van onze reis, maar ook van mijn verblijf in Caiza. Het werd een lachboel. De mensen keken ons zelfs raar aan, maar daar hielden Gema en ik helemaal geen rekening mee.
Daarna was de afdaling begonnen. Die ging naar ademhaling toe veel vlotter!
Eens beneden zochten we een restaurant op. Helaas, verkeerde keuze genomen. We moesten wel 15 minuten wachten op ons drinken en wel ruim een half uur op ons eten! Na ons was er nog veel volk binnengekomen. Zo ook een man alleen, die in slaap is gevallen terwijl hij aan het wachten was op zijn eten. Na 45 minuten ongeveer kwam zijn soepje en nog geen drie minuten later zijn hoofdschotel. Hij wist niet waar te beginnen. Het was echt erg.
Na het etentje maakte ik een lijstje met al de dingen die ik wou kopen voor mijn familie en vrienden, zodat ik zeker niets zou vergeten.
Daarna gingen we slapen. Morgenochtend vertrekken we om 8.30 uur naar Isla del Sol, het Eiland van de Zon.

Dag 80: woendag 16 april

2008-04-25T14:08:00.004-07:00

Om 5 uur zijn we in La Paz aangekomen deze morgen. La Paz is een behoorlijk gevaarlijke stad en het werd ons aangeraden in de terminal te wachten totdat het klaar was. Twee uur later gingen we door. We zochten een hotel op, lieten alles achter dat we niet nodig hadden en vertrokken naar Tihuanacu.
Dit is een plaats, op zo’n uurtje rijden van La Paz, waar de Inca’s van vroeger geleed hebben. Daar zijn nu heel wat overblijfselen van teruggevonden. Echt de moeite waard om er een bezoekje te brengen.
Rond drie uur keerden we terug naar La Paz, waar we een wandeling deden in de stad. We gingen ook naar de werkplaats van de minister. Hoe noemt zo’n huis nu ook alweer? Normaal verlaat hij dit om 20 uur om naar zijn huis te gaan. We hebben hem opgewacht maar helaas, hij was in vergadering.
We hebben zelfs aan zijn bodyguards gevraagd of we binnen mochten voor een foto. Te grappig! We mochten natuurlijk niet e! Daarna keerden we terug naar ons hotel. Morgenochtend kwam Veronica. Ze moest in La Paz zijn voor iets voor het college.

Dag 79: dinsdag 15 april

2008-04-25T14:08:00.003-07:00

Deze morgen zijn we om 3 uur aangekomen in Oruro. We mochten in de bus blijven slapen en ze zouden ons om 7 uur komen wakker maken. Het was ijskoud, maar gelukkig had Gema dekens, deze kwamen deze keer echt wel goed van pas.
In Oruro gingen we de ‘Virgen de Socabon’ gaan bezoeken. Onder de kerk was er ook een museum ondergebracht die we ook een bezoekje brachten. Verder valt er in Oruro niet veel te beleven en we besloten, totaal onverwacht, om naar Cochabamba te gaan. Een busrit van vier uur.
In Cochabamba bezochten we ‘Cristo’, een gigantisch groot beeld van Jezus. We gingen naar boven met een soort skilift. Normaal kun je ook in het lichaam van de Cristo tot helemaal boven klimmen, maar we hadden alweer geen geluk: gesloten. Maar goed, we hadden sowieso al een prachtig uitzicht op de enorme stad Cochabamba.
Daarna bezochten we nog een museum. Het was vreselijk: weinig en slecht licht, alles op elkaar gepropt in de kasten, ... Neen, geen aanrader.
Ondertussen was het al bijna 19 uur en twee uur later namen we al de nachtbus naar La Paz. We gingen naar de terminal, waar we eerst een douche namen, alvorens naar La Paz te vertrekken.

Dag 78: maandag 14 april

2008-04-25T14:08:00.001-07:00

Gisterenavond hebben we de bus naar Oruru gemist... Heel de dag was er geen bus, naar geen enkele bestemming in Bolivia. Daar zaten we dan, vast in Uyuni. Meer dan de Salaar is er daar niet te zien. We gingen toch eens naar een tour operater om te vragen wat we nog meer konden doen. We bezochten dan het ‘kerkhof voor treinen’. Een hele hoop oude treinen die op een bepaalde plaats in Uyuni aan het verroesten zijn. Jammergenoeg was er geen gids die ons wat uitleg kon geven...
Daarna aten we en verveelden we ons. Ik ging nog even op internet en daarna ging ik me klaarmaken op die avond nog te vertrekken naar Oruru. Om 21 uur zaten we in de bus.

Dag 77: zondag 13 april

2008-04-25T14:07:00.003-07:00

De grote dag was aangebroken: een bezoek aan de Salaar van Uyuni. Een immense zoutvlakte. Indrukwekkend mooi. Padre Johnny was de ideale gids voor deze uitstap. Eerst gingen we naar een bedrijfje waar ze het zout verwerken tot eetbaar zout. Daarna gingen we de Salaar in, waar ze aan het werken waren. Er zijn werkmensen die grote zoutstapels maken. Die worden later opgehaald door vrachtwagens en naar het verwerkingsbedrijfje gebracht.
Daarna reden we verder door de Salaar, naar het ‘Zouthotel’. Een hotel volledig gemaakt uit zout: de muren, de tafels en stoelen, de bedden, ... Overal waar je keek was er zout. Onwaarschijnlijk bitter koud tijdens de nacht....
Na gegeten te hebben in het Zouthotel gingen we verder. We moesten goed opletten voor de ‘ojos del Salaar’, de ogen van de Salaar, diepe gaten midden in de zoutvlakte. Na een halfuurtje rijden kwamen we aan bij ‘isla del pescado’, omdat het de vorm heeft van een vis. Daar groeien de meest grote cactussen van heel Bolivia. De grootste was 12 meter hoog, maar helaas is hij dit jaar uitgedroogd en voor de helft afgebroken.
Daarna gingen we naar de andere kant van de woestijn, waar flamingo’s verblijven. Helaas waren er op dit moment slechts twee... We reden flink door hoog in de bergen waar er ooit mummies gevonden waren. Deze gingen we eens van dichterbij bekijken.
Uiteindelijk keerden we terug naar het parochiehuis. We reden door de Salaar terwijl de zon aan het zakken was. Adembenemend mooi....

Dag 76: zaterdag 12 april

2008-04-25T14:07:00.001-07:00

Deze morgen om 6 uur vertrok ik naar Potosi, met het leuke gezelschap van Donia Gema. Bolivia is een gevaarlijk land en ze wilden me absoluut niet alleen zien vertrekken. Gema is een van de regentes van het jongensinternaat en kon zich gerust een weekje vrijmaken.
Gisteren heb ik de uiterste moeite gedaan om zo weinig mogelijk mee te nemen, want alle gewicht moet je dan ook meesleuren. Donia Gema dacht daar anders over: twee grote zakken en drie dekens! Ik mocht dus al gauw van haar overnemen en daar ging m’n plan om weinig te moeten meesleuren! :-p
In Potosi aangekomen, gingen we bijna onmiddelijk naar de plaats waar de bussen uitrijden richting Uyuni. Na een helse rit, op een niet-geasfalteerde weg (!) kwamen we na zeven uur aan. Normaal duurt de rit maar zes uur, maar de hele tijd zijn er mensen die op en afstappen.
In Uyuni gingen we op zoek naar het parochiehuis. De Padre had ervoor gezorgd dat we daar konden overnachten, bij Padre Omar. Een halfuurtje na onze aankomst kwam Padre Johnny aan. We vertelden over onze plannen om de Salaar te bezoeken en hij stelde voor om met hem mee te gaan. Een voorstel waar we gretig op ingingen.
Deze avond verkenden we de stad nog wat en dan gingen we al ons bedje in.

Op reis!!

2008-04-14T11:34:00.004-07:00

Mijn laatste lesweek ziterop... Metheel veel pijn in het hart heb ik afscheid genomen van mijn leerlingen.

Momenteel zit ik in Uyuni. Gisteren heb ik de Salaar bezocht. Een enorme zoutvlakte. Indrukwekkend! Ik ging erheen met Gema, de regente van het jongensinternaat, en met Padre Johnny. Hij was onze gids. Ja, zelfs op reis verblijf ik bij priesters. We sliepen deze nacht in het parochiehuis in Uyuni.

Maar goed, nu heb ik geen tijd. Nog even de stad verkennen en vannacht vertrek ik naar Oruro.
Zaterdag ben ik terug online.

Gwendy: hopelijk ben je online... Maar zeg aan mama en papa dat alles in orde is. Ik zal volgende week maandag bellen.

Ciau!

Dag 75: vrijdag 11 april

2008-04-14T11:34:00.003-07:00

Deze morgen, veeeeel te vroeg, zat ik al in de kerk voor de mis voor de leerkrachten. Het voordeel daarvan is dat je dan wel wakker bent en sneller aan je dag begint. Ik heb dus heel de morgen mijn was gedaan, mijn valies beginnen pakken, kamer opgeruimd, ... tot ik les moest gaan geven. Mijn laatste drie uren... Het laatste uurtje werd emotioneel. De kinderen hadden weer vanalles meegebracht en voorbereid... Zo was er een meisje die een hele speech gaf en ze kon maar niet ophouden van wenen. Ik mag er niet aan terugdenken of ik krijg er opnieuw een krop van in de keel.
Ik wil hier eigenlijk nog niet weg... Die drie maanden zijn veel te snel voorbij.
Deze avond was er weer repetitie van het koor. Ik ging weer even kijken en vroeg daarna aan een muziekgroepje wanneer ze tijd hadden om eens te spelen. Ik ga dan alles filmen. Ik ben gek van hun muziek!
Normaal moeten ze na de repetitie onmiddellijk terug naar het internaat, maar ze wilden niet luisteren naar me! Ze begonnen liedjes te zingen van ‘Estefania Estefania, ...’, van ‘We zullen je missen, ...’ en ‘We zullen je nooit vergeten, je blijft in ons hart, ...’ Wat kan ik daar dan tegen beginnen? We zijn dan toch samen naar het internaat gegaan en voor de deur mochten ze dan nog wat muziek spelen en zingen. Volgende week zondag zal ik alles filmen. Deze week kan niet want morgen vertrek ik op reis voor acht dagen. Ik zal hier kort vertellen wat ik allemaal zal doen, maar er volgt een groter reisverslag ergens volgende week.
Morgen vertrek ik naar Potosi en dan onmiddellijk naar Uyuni, waar de salaar zich bevindt. Een oneindig grote zoutvlakte. Daarna gaan we naar Oruro voor een dagje. Daarna naar La Paz, waar we Tihuanacu gaan bezoeken. Daar bevinden zich overblijfselen van de Inca-periode. Van La Paz gaan we naar Copacabana, naar het Titicacameer! Op het meer bevindt zich een wondermooi eiland: Isla del Sol. Daar gaan we naartoe. Daarna keren we terug naar La Paz, waar ik mijn inkopen zal doen. Er zijn daar heel veel toeristische winkeltjes. Zaterdagnacht keren we terug van La Paz naar Potosi. Daar zullen we een voertuig zoeken die naar Caiza gaat en anders met de bus terug keren.
Maandag 21 april keer ik dan terug naar school, waar ik afscheid zal nemen van iedereen. Maandagmiddag vertrek ik weer naar La Paz, om zeker op tijd te zijn voor mij vliegtuig woensdagmorgen.

Dag 74: donderdag 10 april

2008-04-14T11:34:00.001-07:00

Zoals dagelijks deze week moest ik alweer afscheid nemen. Zo ook van een klasje van het zevende leerjaar. Toen ik aankwam mocht ik de klas niet binnen! Ik werd geblinddoekt en zo naar binnen gebracht. Ik werd op een stoel gezet en dan mocht ik mijn ogen open doen. Alle banken stonden in een cirkel rond me, met in het midden drie banken met koekjes, chips, appels, ... Vanalles en nog wat! Verder hadden ze ook nog voor muziek gezorgd, tot grote ergernis van de leerkrachten naast mijn klas, want niet veel later waren er al klachten! Maar ze begrepen het gelukkig wel hoor. Ja, afscheid nemen van deze klas was ook behoorlijk moeilijk vandaag!

Dag 73: woendag 9 april

2008-04-14T11:33:00.003-07:00

Vandaag moest ik alweer afscheid nemen van enkele klasjes, waaronder een andere klas van het achtste leerjaar die mij niet zo goed bevalt. Steeds zijn er problemen in die klas. Gelukkig niet alleen met mij. Voor een keer vond ik het dus niet zo erg om afscheid te nemen van een klas!
Vandaag heb ik ook heel de dag verbeterd. Daar het de laatste week is, was het belangrijk dat alle schriften en boeken verbeterd waren en dat ik punten gaf. Maar nu, de laatste tijd doen de leerkrachten niet anders dan praten met me en dingen vragen, waardoor ik niet meer aan verbeteren toekom! Morgen heb ik geen tijd want dan heb ik bijna de hele dag les. Het zal voor vrijdag zijn... Mijn allerlaatste dagje.

Dag 72: dinsdag 8 april

2008-04-14T11:33:00.001-07:00

Vandaag moest ik al afscheid nemen van een klasje van het achtste leerjaar. Een klasje die steeds zo ongelooflijk lief is en steeds flink meewerkt.
In deze laatste les mochten de kinderen mij evalueren. Ik maakte twee kolommen aan het bord waar ze positieve of negatieve dingen konden schrijven. Ik vertelde hen dat ik nog student ben en dat ik dus nog veel te leren heb, en dat zij de beste personen zijn om mij tips te geven. Maar in deze klas was het een en al positief.
Toen iedereen iets opgeschreven had, stond de president van de klas recht voor een speech. Toen werd het mij, en nog andere meisjes, toch eventjes te veel en er vloeiden enkele tranen...
Deze week zal nog moeilijk worden denk ik...

Dag 71: maandag 7 april

2008-04-14T11:32:00.003-07:00

Een vreselijke nacht... Nooit gedacht dat mijn benen er zo erg aan toe waren. Ze konden geen aanraking verdragen. Om het half uur werd ik wakker van de pijn. Deze morgen wou ik dan opstaan, maar ook dat ging amper. Vanaf ik mijn benen omlaag deed, deed het inwendig ongelooflijk veel pijn. Met heel veel moeite ben ik er toch in geslaagd de dag door te komen. Al zittend op een bank lesgeven... De kinderen begrepen het gelukkig wel toen ze mijn benen zagen, want een broek dragen ging ook al niet!
Deze week is ook mijn afscheidsweek. De laatste week les... Ik maak van deze week gebruik om mijn taken van Frans te maken. Het zijn opdrachten die de kinderen niet gewoon zijn en dus leuk zullen vinden. In het zesde leerjaar zal ik een Engels liedje aanleren over de kleuren, in het zevende leerjaar zal ik een uitspraakles geven en in het achtste leerjaar zal ik werken met een boek. Ik ben benieuwd.

Dag 70: zondag 6 april

2008-04-14T11:32:00.001-07:00

Vandaag zijn Vero en ik naar Aquas Calientes geweest. Een plaats waar kokend water zomaar uit te grond komt. Dit komt natuurlijk door vulkanische bergen. Het was een lange tocht, maar uiteindelijk wel de moeite om te zien. Daarbovenop is het uitzicht tijdens de wandeling ook prachtig. Terug in het internaat merkte ik op dat ik een blaar had van wel 5 centimeter lang! Gelukkig deed het geen pijn, in tegenstelling tot mijn benen, die superhard verbrand waren door de zon.

Dag 69: zaterdag 5 april

2008-04-14T11:31:00.001-07:00

Vandaag ging ik naar Potosi. Het was er ijzig koud! Het eerste wat we deden was dan ook iets warms zoeken om te drinken. Al heel vroeg in de morgen zijn er op de markt kraampjes open waar je kan ontbijten. Niet lekker, maar het is om warm te worden... Daarna zochten we een internetcafé op en deden al hetgeen wat we moesten doen. Veronica deed eerst nog een aantal inkopen en daarna zijn we naar een grote markt geweest. Alles kun je er kopen!
Om 12 uur hadden we afspraak met de Padre en Lia in een restaurant. Het is mijn laatste weekend in Caiza en ik heb hen uitgenodigd om samen te gaan eten. Het kostte me 140 Bolivianos, wat overeenkomt met 14 euro. Voor 4 personen!
Daarna keerden we al terug naar Caiza. We waren dus vroeg terug en ik had nog tijd om even een siësta te doen. Dit was lang geleden!
In de avond ging ik naar de Salon van het parochiehuis, waar er een aantal leerlingen optraden. Om 22.30 uur keerde ik met een hoop meiden terug naar het internaat, voor een heerlijke, maar alweer korte nachtrust.

Sneeuw in Bolivia!

2008-04-05T06:31:00.000-07:00

Hoi iedereen!

Alles is nog steeds goed hier in Bolivia, maar het einde nadert en daar heb ik helemaal geen zin in. Zoals ze hier zeggen: met heel veel moed gekomen em met heel veel verdriet en pijn vertrekken. En zo zal het zijn. Jeetje, wat hou ik van die mensen hier. Iedereen is zo vriendelijk, zo lief, ... Ook de kinderen aan wie ik lesgeef zal ik ongelooflijk hard missen. En natuurlijk ook de 'kinderen' van het laatste middelbaar. Ze zijn mijn leeftijd, sommigen zelfs ouder en ze zijn een voor een vrienden en vriendinnen geworden.

Verder is het hier ijzig koud! Het heeft hier in Potosi gesneeuwd gisterenavond! Brr... Maar goed, het zonnetje komt er momenteel wel weer door dus het warmt weer op.

Morgen ga ik naar Aquas Calientes, een warmwaterbron. Ik kijk er naar uit!

Wanneer je me opnieuw zal horen, weet ik niet, maar ik doe mijn best.

Groetjes in Belgie.

xxx

Dag 68: vrijdag 4 april

2008-04-05T05:58:00.001-07:00

Een vroege dag die laat geëindigd is. Zoals ik al meerdere malen heb gezegd, deze morgen was er mis. Veel te vroeg en veel te lang. Gelukkig heb ik de vrijdagmorgen geen les meer de eerste twee uur. Nu, het opstaan had een voordeel: ik zou vandaag eindelijk mijn kamer opruimen! Rond 9 uur vertrok ik vol goede moed van het parochiehuis naar mijn kamer. Ik begon met mijn kleren en ja, een hele hoop kleren die moesten gewassen worden. Te veel voor in mijn klein badkuipje, dus ik keerde terug naar het parochiehuis, om de grote badkuip te gaan halen. Daar ben ik een uur blijven plakken. Altijd weer zoek ik iets om maar niet te moeten opruimen! Maar goed, het is nu avond en stilaan is het in orde aan het komen. Mijn kleerkast zit weer vol kleren en je kan alweer rondlopen in mijn kamer zonder je been te breken.
Deze avond ben ik naar de kerk geweest om foto’s te nemen van het koor. Ze vragen het al de hele week dus ik ben maar geweest vanavond. Ik hou trouwens erg veel van dit koor. De kerkmuziek is voor geen haar te vergelijken met de Belgische. Misschien iets om een voorbeeld aan te nemen?
Morgenavond is er een show in de salon van het parochiehuis. Vanavond waren ze daarvoor dus aan het repeteren. Ik kon het weer niet laten om nog even binnen te gaan. Gevolg: het is nu bijna 22.30 uur en morgen moet ik er vroeg uit. Een dagje Potosi staat op het programma. Veronica en ik vertrekken om 6 uur met de bus. De Padre en Lia komen achter en dan gaan we samen eten. We keren terug met de jeep.
Zondag gaan we naar Aquas Calientes, een warmwaterbron, 10 km verderop. We gaan te voet, met onze picknick in onze rugzak. Ik kijk er naar uit. Hopelijk is het mooi weer, want de laatste twee dagen is het hier vreselijk koud! Typisch Belgisch weer, heel abnormaal voor in Bolivia. Ja, ook hier is het klimaat aan het veranderen...
Tot morgen in Potosi!

Dag 67: donderdag 3 april

2008-04-05T05:57:00.006-07:00

Een lange lesdag vandaag, maar zo heb ik het graag. 6 uur lesgegeven en het zevende uur heb ik nog wat verbeterd in de leraarskamer. Het is deze week namelijk de laatste week dat ik les geef met het boek, dus alles moet verbeterd zijn, zodat ik een afgerond geheel kan doorgeven aan mijn mentoren. Volgende week (mijn laatste lesweek) zal ik iets leukere dingen doen, die ik eigenlijk ook wel moet doen voor de taken van Frans. Zo zal ik in het zesde leerjaar een lied aanleren, in het zevende leerjaar uitspraakoefeningen doen en in het achtste leerjaar werken met een boek. De allerlaatste les in elke klas gaan we dit dan afwerken en daarna foto’s nemen enzo. Ik heb nog niet zoveel foto’s van en met hen, dus daar maak ik graag wel even tijd voor.
Verder is deze dag goed verlopen. Morgen is het alweer vrijdag... Wat gaat de tijd toch snel. Vrijdag... de eerste ochtendmis! Tijd om te slapen dus!

Dag 66: woendag 2 april

2008-04-05T05:57:00.005-07:00

Ook vandaag had ik niet zoveel les. Vastberaden om mijn huishoudelijke taken te doen, kwam ik na het middageten snel naar mijn kamer. Ik naam de kleine Fania in m’n kamer, we speelden wat, tot ze doodmoe was en o zo schattig lag te slapen. Slapen... Ja, ik ben dan maar gaan slapen. Alweer m’n werk uitgesteld. Typisch! Gelukkig leef ik hier alleen in mijn kamertje en komt hier nooit iemand. Hehe.
Ook ’s avonds heb ik hier geen tijd voor. Ik werk elke avond tot 17.15 u. in het winkeltje. Daarna gaan Vero en ik naar haar kamer: zij eet een broodje, ik een appeltje. Een half uurtje later ben ik eindelijk in mijn kamer. Maar niet voor lang want om 18.30 worden we in het parochiehuis verwacht voor het avondmaal. Daarna nog een beetje praten en om 20 uur ben ik terug in mijn kamer. En jawel, het is woensdag, haarwas-dag! Alweer een heerlijke douche van drie flessen water en een badkuipje! Hum hum... Maar goed, alles went.

Dag 65: dinsdag 1 april

2008-04-05T05:57:00.001-07:00

1 april vandaag. De traditie om dan moppen uit te halen kennen ze hier niet. Maar we hebben het wel uitgelegd. Zo kregen we het in ons hoofd om België wijs te maken dat Lia ook haar tweede been verloren had! Maar nee, we durfden niet! Dit zou wel té erg zijn he. Nee, alles gaat heel goed met haar en ook met haar been. Elke morgen komt Martha haar been verzorgen en ’s middags doen ze twee rondjes rond de marktplaats.
Deze middag moest ik de hele middag geen lesgeven. Mijn lesgeven in de lagere school zit erop, zo heb ik nu eindelijk een beetje meer tijd voor huishoudelijke taken in mijn kamer, want het is hier een puinhoop momenteel, jawel, zoals in België vaak. Ook heb ik nu wat meer tijd om aan mijn taken voor school te werken. Die raken min of meer klaar, maar toch is er ook nog wat werk aan.
Maar vandaag is het er niet van gekomen. Het werd een prachtige dag en ik heb me dan maar een beetje in het zonnetje gezet. Ik moet ervan profiteren he, het zijn de laatste weken hier. Het zal voor morgen zijn.

Dag 64: maandag 31 maart

2008-04-05T05:56:00.003-07:00

Vandaag was een gewone schooldag, maar het is maandag, dus er was een hele weekopening. Alle leerkrachten moeten steeds aanwezig zijn, ookal heb je het eerste lesuur geen les, zoals ik. Ik was dus wel mooi paraat, weliswaar niet in de vereiste klederdracht (namelijk, mantelpakje) omdat ik dit niet bij heb.
We waren dus gezellig aan het luisteren naar de verschillende volksliederen, naar de directeur die een woordje spreekt, ... en naar de Padre. Hij kwam daar op het ‘podium’ met een verschrikkelijk idee in zijn hoofd. Namelijk: “Leerkrachten, studenten, ... Dit is een katholieke school. Elke morgen is er mis, maar daar zijn alleen maar enkele katten aanwezig en Linda. (Hilariteit alom!) (Linda is de hond van Lia) Daar dit een katholieke school is, wil ik dat jullie nu ook meer naar de mis gaan. Daarom volgend plan: de dinsdagmorgen gaan de interne jongens naar de mis, de woensdagmorgen de externe meisjes, de donderdagmorgen al de externen en de vrijdag... de leerkrachten! Om 7.15 uur tot 8 uur.”
Mannetje, ik dacht dat ik hem zou schieten! Hohoo! 7.15 uur is echt wel vroeg! Maar ja, het is nu zo en gelukkig ben ik hier nog maar twee vrijdagen! :-D
Verder verliep de dag goed hoor en zijn er geen speciale dingen meer gebeurd.

Dag 63: zondag 30 maart

2008-04-05T05:56:00.001-07:00

Vandaag naar Potosi geweest. Ik haat het steeds, maar ik moet nu eenmaal toch iets van me laten horen he. Deze morgen dus om 5.30 u. opgestaan om het busje te nemen naar Potosi. Echt een hel, zo vroeg opstaan op een zondag! Maar goed...
In Potosi aangekomen ben ik naar de Grote Markt geweest, naar het internetcafé waar ik steeds naartoe ga. Vreemd genoeg was het gesloten. Er stond nog een ander meisje voor de deur te wachten, met wie ik dan maar begon te praten. Ze werkte daar en was aan het wachten op de baas. Een half uur praten later (over een vrouw die Duivelse trekken heeft, je bijt en dan uiteindelijk sterft... fabel of waarheid? Ik weet het niet maar heb zo wel een idee...) bleek dat er in heel Potosi geen electriciteit was, en dus ook geen computer!!! En dit tot 12 uur! Daar stond ik dan, om 8 uur ’s morgens. Ik dacht dat ik gek zou worden. Maar goed... Ik ben dan naar de verschillende markten geweest. Er heerst altijd een heel gezellige sfeer én ik zocht een DVD over de mijnen in Potosi. Die heb ik dan ook gevonden. Deze avond bleek echter dat ik hem niet kan bekijken... Gelukkig heeft het mij maar 35 eurocent gekost.
Na wat rond te lopen in Potosi wou ik m’n ticketje kopen voor de terugreis naar Caiza. Daarvoor moet je een hele steile helling op. Daar aangekomen: gesloten! Ondertussen had ik al hevige hoofdpijn van het vele rondlopen (ja, 4000 meter hoogte is niet te onderschatten) en alles bleef maar tegenslaan.
Eindelijk 12 uur, er was elektriciteit. Ik wou op de plaats blijven waar de bussen vertrekken, maar het internetcafé daar ging maar niet open. Alweer naar de Grote Markt dus...
Ik ben er dan toch in geslaagd alles te doen dat ik moet doen. Twee uur later kon ik alweer vertrekken naar de bus. Maar ook op de bus niets dan pech. Er zat een zeer dikke vrouw naast me, en niets tegen dikke vrouwen, maar ze nam echt wel heel veel plaats in. Daar zat ik dan... Opeengepropt als een sardientje. Bovendien was het nog eens ijskoud ook.
Deze dag is gelukkig voorbij. Snel vergeten maar!

Dag 62: zaterdag 29 maart

2008-04-05T05:55:00.001-07:00

Normaal zou ik vandaag naar Potosi gaan. Gelukkig dat ik dat niet gedaan heb, want ik was kapot na de vergadering van gisterenavond. Ik heb dan maar besloten om vandaag voor school te werken en morgen naar Potosi te gaan.
Veel meer dan mijn schoolwerk heb ik vandaag niet gedaan. Het werd een luilekkerdagje. Dit mag ook wel eens he.

Foto's!

2008-04-03T10:33:00.000-07:00

Een boom van wel 1500 jaar oud!

De mijnen van Potosi.

Het Park der Dinosaurussen. Hieronder zie je voetstappen van dino's.

Op de Cerro Rico, de 'Rijke Berg'.

Ja, ik moest een heel outfitje aandoen!
De Duivel!

Feest!

Dag allemaal!

2008-03-30T09:53:00.000-07:00

Wat een dag vandaag. Ik wou vandaag mooi mijn blog aanvullen, met foto's en uitleg bij de foto's. Maar dat was buiten de elektriciteit in Potosi gerekend. 4 uur lang was er geen...

De foto's komen erop, de uitleg volgt, als alles goed gaat, volgende week.

Zoals je kunt lezen gaat nog steeds alles zeer goed. Ik ga nu mijn twee laatste lesweken in. Daarna nog eventjes het land gaan verkennen.

Tot later!

Dag 61: vrijdag 28 maart

2008-03-30T09:25:00.004-07:00

Vandaag was weer een gewone lesdag. Het laatste lessuur had ik geen les, dus tijdens de speeltijd kon ik vertrekken. Ik liep over de speelplaats tot Adhemir (de jongen die ik straf gaf) mij trots zijn rat kwam tonen! Hij had de rat gekocht van de jongen die hem gisteren mee had naar school. Ik gaf hem natuurlijk weer onder zijn voeten, maar hij wist niet dat hij die rat niet mee mocht nemen... In de leraarskamer vroeg ik dan of de andere leerkrachten wisten van de rat en jawel, ze wisten er allemaal van. Dus vroeg ik of zij daar geen commentaar op hadden... Nee, niet echt. Het is maar een klein hamstertje. Toch waren een paar leerkrachten die ook vonden dat dit absoluut niet kon. Julian, de ‘leerlingbegeleider’ van de school, is dan het laatste lesuur naar de betreffende klassen geweest. Er waren dus uiteindelijk twee ratten... Hopelijk laten ze ze nu eindelijk thuis...
Vanavond was er vergadering voor alle ouders. Het begon in de klassen van hun kind en dan rond 18.30 uur kwamen alle ouders samen in een grote klas, waar de directeur van de school en de Padre hen toespraken. Ik dacht ja, een uurtje en dat zal wel gedaan zijn. Ja, dat was ook aan mijn rekker. Om 21.30 uur zal ik daar nog! Zonder te hebben gegeten, met kleren voor overdag (’s avonds kan het hier ijzig koud zijn), ... Jeetje, jeetje.
Maar goed, het was interessant om dit eens te zien. Gelukkig is de volgende vergadering voor de ouders 30 mei en dan ben ik er niet meer! :-p

Dag 60: donderdag 27 maart

2008-03-30T09:25:00.003-07:00

Een nieuwe lesdag. Hopelijk zal die een beetje rustiger verlopen dan gisteren, dacht ik bij mezelf. Maar het zag er niet naar uit.
Het eerste lesuur gaf ik les in het achtste leerjaar. Alles verliep vlotjes... Tot er plots een rat uit één zijn kap kwam gekropen. Mannetje, mannetje, wat ga ik hier nog allemaal tegenkomen. Op het eerste moment moest ik natuurlijk wel lachen. Maar dit kan natuurlijk niet. Ik zei hem dat hij hem tussen de middag naar huis moest brengen en hem nooit meer mocht meedoen. Ja, anders kon morgen iemand anders komen met zijn hond en nog een ander met zijn hond of vogel of eend of wat dan ook. Hij leek het wel te begrijpen en zei dat hij hem naar huis zou brengen.
Tussen de middag ging ik dan zoals steeds naar het parochiehuis om te eten. Ik schrok me te pletter door al het volk, raar volk, die er was. Het bleken een achtal bedevaarders te zijn die op weg waren naar Cochabamba. Ze hadden vandaag een dagje pauze en de Padre had ze meegebracht. Ze zijn 5 maart vertrokken en zullen op 5 mei aankomen in Cochabamba. Ze aten met ons mee en daarna gingen ze mee naar het college om hun verhaal te doen.
Ze hadden ook hun Virgen mee, die ze de hele weg meedroegen. Op de ritme van een fanfare wandelden we met de Virgen op onze schouders naar school. Daar gaven de mensen een beetje uitleg en hebben we samen gebeden. Ja, vreemde taferelen hier, ondenkbaar in België, maar Bolivia is nu eenmaal heel gelovig en dat maakt het allemaal wel mooi, vind ik.

Dag 59: woensdag 26 maart

2008-03-30T09:25:00.001-07:00

De dag was mooi begonnen vandaag, tot ik les gaf in het achtste leerjaar. Er stond een toets op het programma. Ze moesten negen woorden leren en van die negen woorden zou ik er zeven vragen.
Ik legde mijn manier van toetsgeven uit en ze waren absoluut niet akkoord. Het moest op identiek dezelfde manier zoals Rosa (hun leerkracht voor Engels) steeds doet. Ik was daar niet mee akkoord. 7 woorden, dat moeten ze kunnen in ten hoogste 7 minuten. De leerlingen verwachtten werkelijk 20 minuten. Het leidde natuurlijk tot een ‘ruzie’ tussen de hele klas en mij. Nu, ik nam de toets af, op mijn manier, maar al snel bleek dat ze er niets van bakten.
Ik deed een voorstel. Ze kregen 10 minuten om hun woorden te leren. Indien ze dit in stilte konden, kregen ze een nieuwe toets. Indien dit niet zou lukken, dan telden de eerste punten. Daarbovenop moest de ‘leider van de klas’ zijn agenda geven. Hij stoort steeds en trekt steeds de hele klas mee.
Ik gaf uiteindelijk een nieuwe toets, op mijn manier, en ik merkte dat het alleszinds beter ging. Zijn agenda nam ik mee, omdat ik niet in staad ben foutloof een nota te schrijven zonder woordenboek. Maar... Op het einde van de les bleek dat hij een andere agenda had gegeven, die van zijn vriend naast hem, omdat zijn agenda niet in orde was. Nu, hij gaf me dan toch zijn agenda en ik gaf hem een straf: hij moet mij een briefje schrijven, waarin hij belooft zich te gedragen in de klas. Dit briefje zal dienen als ‘bewijs’, want na een gesprek met andere leerkrachten blijkt dat iedereen problemen heeft met hem, zowel op zijn gedrag als op zijn punten. Natuurlijk is er niemand die reageert: vele leerkrachten komen hier om les te geven, hun brood te verdienen en als er een leerling lastig doet, dan trekken ze zich daar weinig van aan. Nu willen ze hem terug naar het zevende leerjaar doen... Een goede oplossing? Neen, ik denk het niet.

Dag 58: dinsdag 25 maart

2008-03-30T09:24:00.003-07:00

Ook vandaag werd een gewone lesdag, zonder veel problemen. Deze morgen les gegeven in het college, deze middag in het vijfde leerjaar. De discipline ontbreekt er echt. Ik snap niet hoe leerkrachten daar de hele dag les kunnen geven. Ik denk dat ik gek word, moest ik dat mijn hele leven moeten doen. Daarbovenop zijn de leerlingen van het vijfde leerjaar al iets mondiger en durven ze al eens onbeleefd uit de hoek komen. Als je het mij vraagt mag er daar toch wat strenger op gereageerd worden. In België worden dergelijke problemen vaak aan de ouders meegedeeld. Hier is dat moeilijker, omdat de ouders er niet zijn, en de meesten intern zijn. Een nota in het agenda maakt dus niet veel uit.

Dag 57: maandag 24 maart

2008-03-30T09:24:00.001-07:00

Terug school. Ik heb vandaag maar drie uurtjes les, dus dat gaat wel. Alles verliep goed, geen problemen, leuke dag vandaag. Blij dat ik er weer bij kan zijn met de kindjes. Verder niet veel gedaan vandaag. Babbeltje geslaan met Lia, ...

Dag 56: zondag 23 maart

2008-03-30T09:23:00.002-07:00

Vandaag heel de dag vlijtig voortgedaan aan mijn spelletjes. Ik moet er een stuk of 18 maken en het is toch wel veel werk. Nuja, ik zal er zoveel mogelijk doen, maar als het niet lukt, dan lukt het niet natuurlijk. Deze morgen niet naar de mis geweest, ik zal deze avond gaan. De kinderen zullen dan terug zijn en dan is het toch allemaal wat gezelliger.
Verder heb ik ook mijn lesjes voor de nieuwe werkweek voorbereid. Ik heb nu wel al gemerkt dat een voorbereiding hier niet steeds nuttig is. Vaak komt er vanalles tussen waardoor je amper les kan geven. De tijd is hier niet zo kostbaar. Maar goed, in tegenstelling tot vele andere leerkrachten probeer ik wel elke minuut nuttig te besteden.
Deze avond dan naar de mis geweest. Alle kinderen zijn ondertussen terug toegekomen. Ze waren allemaal zo blij me terug te zien en ik heb ook natuurlijk. Wat zal ik hen missen eenmaal ik weg ben! Maar goed, daar mag ik nog niet teveel aan denken. Morgen gan ik de laatste maand in en ik ga er dan ook nog eens goed van genieten.

Dag 55: zaterdag 22 maart

2008-03-30T09:23:00.001-07:00

Om 6.30 uur ontbijt in het parochiehuis. Een broodje met honing gegeten. Gelukkig niets meer, bleek achteraf...
Om 7 uur vertrokken we naar Kirvai. We waren daar uitgenodigd door Genuario. Een ex-directeur van het college. We hadden een rit van drie uur voor de boeg, op een zanderig weggetje, vol bulten, putten, bobbels, ... Noem maar op.
Na een half uurtje voelde ik mijn broodje met honing al in mijn maag klotsen. Je moet weten, we gingen met de jeep, wat betekent dat je met drie vooraan kan zitten en de rest achteraan in een soort laadbak waar aan de zijkanten wel zitjes zijn, maar zonder leuning ofzo.
Daar zaten we dan met drie volwassenen, twee kinderen en een hond die nog de meeste plaats innam, als sardientjes in een blik zeg maar.
We werden door elkaar geschud tot en met. De eerste die er aan onderdoor ging was... Linda, de hond! Ja, ze had alles ondergebraakt. Even later was Monica aan de beurt, even later Diego en nog later Paola, de drie kinderen aan boord. Hun papa, Oscar, en ik hadden het lastig, maar we hielden het toch vol.
We brachten eerst nog een bezoekje aan Toropalcka. Daar is er ook een Belgische dokter van in de 80 jaar. Ze was blij met ons onverwachte bezoek. Daarna gingen we verder naar Kirvai. De weg was iets beter, maar het kwaad was al geschied natuurlijk, we waren allemaal slecht. In Kirvai aangekomen stopten we plots in het midden van de weg. Hier was het. Een huis langs de kant van de weg, meer was er niet... De werkelijke campo, geen winkel, geen telefoon, geen school, ... niets, niets, niets. Enkel een veld met maïs, aardappelen en druiven. Daarna aten we. Zoals al de derde dag op rij: locro. Dat is een typisch gerecht tijdens de goede week. Gelukkig is het niet zo slecht, maar drie dagen op rij is toch wat teveel. Daarna ging ik nog even spelen met de kinderen in de rivier. Ze vonden het geweldig. Om 16 uur keerden we terug, om toch op tijd te zijn voor de mis van 20 uur. We kozen een andere weg, een betere weg, maar nog steeds veel te bobbelig voor mijn toch nog niet volledig in orde-maag. Ik heb dan ook de mis niet meer gehaald...

Dag 54: vrijdag 21 maart

2008-03-30T09:22:00.003-07:00

Vandaag was er om 15 uur een wandeling waarin we de lijdensweg van Jezus volgen. In het dorp zijn 15 stopplaatsen met een gebeurtenis van Jezus lijdensweg. Daar wordt dan even bij stilgestaan. Het begon met een mis in de kerk. De kerk was voor de gelegenheid helemaal zwart. Met doeken weliswaar. Brrr, nogal spookachtig, maar het symboliseert natuurlijk de rouw, het verdriet van Jezus’ dood. Daarna vertrokken we. Jezus, Maria en Jozef (denk ik) werden gedragen door het volk. En zo gingen we het dorp rond.
’s Avonds werd dezelfde wandeling nog eens gedaan, maar dan met Jezus’ doodskist.
Daarna ging ik naar mijn kamer, een beetje rusten. Morgen gaan we naar de ‘echte’ campo, naar het echte platteland. We vertrekken al om 7 uur.

Dag 53: donderdag 20 maart

2008-03-30T09:22:00.001-07:00

Vandaag heb ik wat uitgerust van mijn 5-daagse trip naar Sucre en Potosi. Vanavond was de mis. Een speciale mis met de voetwassing enzo. Eigenlijk niet zo heel speciaal maar ik wou er toch graag bij zijn. De mis was ook helemaal anders, nu de kinderen er niet waren... Andere muziek enzo. Nee, de kinderen zijn er toch wel beter in!
Verder heb ik deze dag niet zoveel gedaan. Oja, ik heb wel getekend en gekleurd. Voor een taak van Frans moeten we een spel ontwikkelen. Ik heb dat gedaan voor het zesde leerjaar, maar dan wel in het Engels. Er is veel denkwerk aan vooraf gegaan, maar het resultaat mag er wel zijn denk ik. Ik toonde het aan mijn mentoren en ze waren zo hard onder de indruk dat ze me vroegen om het voor elk leerjaar te doen. Jeetje, wat een werk! Maar ik heb toegezegd. Ik heb wel gezegd dat alle spelletjes min of meer hetzelfde principe zouden zijn, maar dan met een andere woordenschat enzo. Ze vonden het goed. Ik maak nu per boek twee spelletjes. Ik zal dan alles meenemen naar België, kopiëren, pastificeren en terug opsturen.

Dag 52: woensdag 19 maart

2008-03-30T09:21:00.000-07:00

Vandaag keerde ik terug naar Caiza. Om 15 uur was de bus. ’s Morgens gingen we nog naar de markt van Uyuni. De woensdag is er steeds een supergrote markt met vanalles en nog wat, maar vooral groenten en fruit. Dat is echt zo leuk om daar naartoe te gaan, ookal heb je niets nodig. Daarna keerden we nog even terug naar de mijnen. Nelly wou me de niet-toeristische kant van de mijnen ook laten zien. We kwamen een paar mijnwerkers tegen, die ons onder onze voeten gaven omdat we daar niet mochten komen, maar voor Nelly is niets verboden! :-p We vroegen hen heel vriendelijk of ze stenen hadden met mineralen in, waar ik een stukje van mocht hebben. Ik kreeg zilver, brons, zilver en ‘estranjo’. Tot op heden ken ik de vertaling nog niet van dit laatste mineraal. Echt super, ook voor de kinderen. Ik denk dat ze dit zeer intressant zullen vinden.
Tijdens alle busritten heb ik al heel wat kunnen nadenken waarover ik les zou kunnen geven eens in België, want ik wil dat het meer wordt dan enkel maar een reisverslag. Ik heb zelfs al een superidee voor moederdag! Maar ik moet er natuurlijk eerst nog met meester Thomas over praten.
Daarna ging ik nog even op internet, terwijl Nelly ging koken. Na het eten gingen we na ‘Voixes Libres’. Dat is een organisatie van een paar Zwitsers die werken met straatkinderen. Ze denken dat ze de wereldverbeteraars zijn, maar uiteindelijk verdienen ze geld op de rug van de Bolivianen. Ze zijn hier amper drie maanden per jaar. De rest van de tijd werken er steeds Bolivianen, maar steeds voor drie maanden, zodat ze er geen kosten aan hebben. Nuja, het was eens leuk om te zien. Het is net vaderdag vandaag en voor die gelegenheid hebben ze de hele nacht taarten gemaakt om daarna te verkopen. Wel 150 taarten!
Daarna ging ik terug naar Caiza... Morgen beginnen de activiteiten van de goede week en daar zou ik graag bij zijn.

Dag 51: dinsdag 18 maart

2008-03-30T09:20:00.000-07:00

Dinsdagmorgen: bezoek aan Casa de la Moneda. Een museum over hoe het geld vroeger werd gemaakt. Heel boeiend. Het is tevens ook het meest bezochte museum van Bolivia. Er worden dan ook rondleidingen gegeven in het Spaans, het Frans en het Engels.
Op het einde konden we dan onze eigen munt slaan. Met een grote hamer moest je dan op iets slaan, waardoor er een afdruk kwam in je munt. Helaas, ik denk dat ik de hamer nog niet kon opheffen en heb het dan ook niet gedaan. Kwestie van een afgang te vermijden! :-p
’s Middags zijn we dan naar het ‘nieuwe Potosi’ geweest. Een lager gelegen deel van Potosi, die er toch ietwat anders uitziet dan het typische Potosi. Daar kwamen we een vriend tegen van Nelly, die ons met zijn taxy door heel Potosi gereden heeft, tot helemaal bovenaan. Daar gingen we kijken naar de nieuwe terminal voor de bussen. Normaal zou hij 1 april in gebruik moeten genomen worden, maar aan de werken te zien zal het nog wel een paar maanden extra duren. Maar hij is wel heel mooi.
In het terugkeren gingen we naar een straatje waar alle auto’s kunnen parkeren en ze eten daar dan een ijsje. Er stonden wel 20 wagens, allemaal met datzelfde ijsje! Echt wel een gezellige boel. Daarna gingen we eten en we kropen vroeg in ons bed. Reizen is een nogal vermoeiend en daarbij komt nog de hoogte van meer dan 4000 meter. Je past je daar niet zo gemakkelijk aan aan.

Dag 50: maandag 17 maart

2008-03-30T09:19:00.002-07:00

Alweer een dag waar ik zo naar uitkeek! Een bezoek aan de mijnen van potosi. Om 9 uur werd ik verwacht aan het toerismecentrum, waar iedereen verzamelde. Met een busje gingen we dan naar een markt, waar we informatie kregen over wat de mijnwerkers allemaal nodig hebben om in de mijnen te werken: cocablaadjes (om energie te hebben), frisdrank (de temperatuur in de mijnen kan zeer hoog oplopen + het is zwaar en vermoeiend werk), dynamiet (soms moeten ze stukken rots kapot bombarderen), een soort steen waarvan ik de naam vergeten ben (dient ook voor energie), alcohol van wel 96°(!! dient ook voor energie) en ik denk dat het alles is. We hebben dan allemaal iets gekocht, zodat we het dan aan de mijnwerkers konden geven.
Daarna gingen we naar een huisje vlakbij de mijnen om van kleren te wisselen. We kregen allemaal een oranje pak, een helm en een licht voor op onze helm. Daarna gingen we eindelijk naar de mijn. Ik had totaal geen idee wat ik ervan kon verwachten en was dus danig onder de indruk. Op sommige plaatsen kon je perfect rechtop wandelen, op andere plaatsen moest je je bukken en soms zelfs kruipen.
Soms was het ook uitwijken voor mijnwerkers die aankwamen met hun wagon. Je kent het wel, zo’n wagons die je ziet in tekenfilmpjes enzo.
Na ongeveer een uurtje kwamen we aan bij iets heel raars. De Duivel! Ja, ze zijn hier heel gelovig: God, de Moeder Aarde en de Duivel zijn de belangrijkste ‘personen’. De Duivel natuurlijk in negatieve zin. De Duivel zit onder de aarde en ook de mijnwerkers zitten onder de aarde, bij de Duivel dus. Daarom hebben ze hem daar nagemaakt en moet hij geëerd worden als je er voorbij gaat. Dit kan met sigaretten, cocablaadjes, ... maar vooral met alcohol. Dat is om jezelf veilig te stellen. De mijnen zijn weliswaar gevaarlijk maar wanneer je de Duivel eert ben je veilig. Wij hebben dan allemaal alcohol moeten drinken. Alcohol van 96°, kun je je dat inbeelden? Gelukkig kregen we niet zoveel en moesten we eerst een beetje op de grond gieten, voor de Pacha Mama, de Moeder Aarde.
Mannetje, ik dacht dat alles aan het verbranden was binnenin! Zo straf. Maar goed, het was voor het goede doel. Na twee uur rondlopen in de mijnen kwamen we terug buiten. Eindelijk frisse, meer inadembare lucht! Ik zou nog zoveel meer kunnen vertellen, maar ik mag het niet te lang maken. Ik heb een heleboel foto’s genomen en daar geef ik later wel wat meer uitleg bij over de mijnen.
Om 14 uur was ik terug op de markt in Potosi. We zijn dan iets gaan eten en daarna bezochten we het museum van Santa Theresa. ’s Avonds liepen we dan een beetje door de stad. Er is daar steeds veel te doen tot ’s avonds laat. Er is markt, alle winkeltjes blijven open, ... heel leuk.

Dag 49: zondag 16 maart

2008-03-30T09:19:00.001-07:00

Naar deze dag heb ik erg uitgekeken. Vandaag zouden we ‘Parque de Dinosaurios’ gaan bezoeken. Enkele jaren geleden zijn in Sucre voetadrukken gevonden. Na enig onderzoek bleken het sporen te zijn van dinosaurussen. Er was natuurlijk veel interesse en al snel werd besloten om er een park te maken.
Het werd een heel avontuur om er te geraken. Normaal is er elke dag een bus die erheen gaat maar net vandaag was die er niet... Nuja, het is ons toch gelukt!
We kwamen dan uiteindelijk in het park aan. We kregen een rondleiding van een gids. In het park waren de verschillende dinosaurussen nagemaakt. De gids gaf dan bij elke dino een beetje uitleg. De voetafdrukken waren duidelijk te zien op een steil stukje berg. Je kon daar natuurlijk niet bijkomen om beschadiging te voorkomen.
Ik vond de voetafdrukken zeer indrukwekkend, maar ik had toch wel iets meer verwacht van dat park.
In de middag gingen we dan een paar winkeltjes binnen. Ik kijk er al de hele tijd naar uit om mijn charango en tarka te kopen. Een charango is een klein gitaartje waar een supergeluid uit komt. Een tarka is een fluit en dit geluid is nog superder! We gingen dus verschillende winkeltjes binnen om de prijzen wat te vergelijken.
Daarna gingen we naar het kerkhof. Het kerkhof in Sucre is heel bekend. Het is een beetje te vergelijken met het kerkhof in Parijs, waarvan de naam me momenteel intglipt, maar dan nog 10 keer zo mooi. Daar aangekomen stond er een jongen die vroeg of hij ons mocht rondleiden. Natuurlijk! Deze jongen bleek in het achtste leerjaar te zitten. ’s Morgens gaat hij naar school en ’s middags en in het weekend geeft hij rondleidingen op het kerkhof om een centje te verdienen. Kun je je dat inbeelden? 13-14 jaar... Maar hij deed het wondergoed.
Daarna gingen we dus mijn inkopen doen. Heel vreemd: de prijzen van de charango’s waren op een uur tijd 200 bolivianos de hoogte ingegaan! Ze hadden door dat een gringa (een blanke) zou kopen en dan schieten de prijzen de lucht in. Nelly ging dan maar alleen binnen, vroeg de prijzen en riep me daarna ook! Uiteindelijk heb ik alles voor een eerlijke prijs kunnen kopen.
Daarna keerden we terug naar Potosi. Een busrit van drie uur.

Dag 48: zaterdag 15 maart

2008-03-30T09:17:00.000-07:00

VAKANTIE! Ja, het is de Goede Week deze week en daarom krijgen de kinderen hier een weekje vakantie. Normaal is dat niet het geval, maar de kinderen hier krijgen de vrije dagen niet zoals de andere scholen wel krijgen. Waarom niet? De meeste kinderen kunnen niet naar hun ouders gaan telkens als er een dag vrijaf is. Daarom sparen ze de vrije dagen op en krijgen ze een weekje vakantie tijdens de Goede Week.
Ik ben deze morgen zeer vroeg naar Potosi vertrokken, met het busje. Gelukkig had ik mijn ticket op tijd gekocht en kon ik zitten, want het busje zat stampvol! Vele internen hadden ook besloten de zaterdag te vertrekken. Maar het werd super! Al degenen die muziek spelen in de kerk en op feestjes waren er en het werd dan ook een heel ritmische busrit tot Potosi: 2 gitaren, een trom, een fluit, sambaballen, ... en natuurlijk hun stem. Ik was dan ook direct wakker om 6 uur.
In Potosi stond Nelly me op te wachten. Zij is een vriendin van het parochiehuis en doet niets liever dan reizen en toeristen rondleiden. Ze was dan ook de ideale gids. We gingen naar haar huis, maakten een plan van wat we de komende dagen zouden doen en twee uur later zaten we al op de bus naar Sucre, de officiële hoofdstad van Bolivia.
We zijn dan eerst iets gaan eten op een wondermooi stekje, een prachtige tuin. Daarna bezochten we enkele musea, waaronder ‘Casa de la Libertad’. Hoewel ik het niet echt voor musea heb, vind ik toch dat ik dit allemaal moet meepikken. Het kan misschien wel intressant zijn om lesjes te geven, eens terug in België.
Daarna zochten we een hotel en gingen we wandelen in het park. Een wondermooi park, waar zelfs een nabootsing staat van de Eifeltoren, weliswaar in kleiner formaat.

Op reis!!!

2008-03-17T12:56:00.001-07:00

Ja, het is de Goede Week momenteel en daarom krijgen de kinderen in Caiza een weekje verlof, en zo ook de leerkrachten dus. Ik trek er nu een dag of tussenuit, naar Potosi en Sucre. Daarna zal ik de kerkelijke activiteiten in Caiza bijwonen. Zaterdag ga ik naar Kirvai. Een typisch plattelandsdorpje. Ik ben benieuwd. Een reisverslagje volgt hoogstwaarschijnlijk volgende week.Tot later!

Dag 47: vrijdag 14 maart

2008-03-17T12:55:00.003-07:00

Laatste dag! Nu vakantie. Morgenvroeg vertrek ik om 6 uur met de bus naar Potosi. Daar zal Nelly om me wachten. Ze is een vriendin van de parochie en samen met haar zal ik Potosi en Sucre verkennen. Zij kent Bolivia op haar duimpje en is dan ook de beste gids die je je kan inbeelden. Wat staat op het programma: de mijnen in Potosi, Casa de la Moneda in Potosi en het dinosauruspark in Sucre. Ik ben benieuwd! Ik hoop jullie deze week nog een verslagje te kunnen geven van deze reis.

Dag 46: donderdag 13 maart

2008-03-17T12:55:00.001-07:00

Vandaag heel de dag lesgegeven, zoals steeds doodmoe daarna, maar vandaag stond er nog een heuse wandeling op het programma. De lijdensweg van jezus werd nagebootst aan de hand van een soort toneel. Enkele leerlingen van het college speelden de verschillende personages. Het begon in het college, en zo deden we een wandeling met 12 of 13 stopplaatsen, belangrijke momenten in de lijdensweg van jezus. De wandeling duurde anderhalf uur. Het was echt wel de moeite waard om te zien. Iedereen moest verplicht aanwezig zijn, zowel de leerlingen van de lagere school als van het college. De fanfare liep voorop, gevolgd door alle leerlingen van de scholen. Mooi om te zien.

Dag 45: woendag 12 maart

2008-03-17T12:54:00.001-07:00

De woendag is een kalm dagje voor mij en ik ben dan maar eens begonnen aan mijn taak omtrent deze Noord-Zuidstage. Ik heb ondertussen al heel wat informatie verzameld maar moet het nu enkel nog neertypen en dan later aanvullen met extra inormatie. Een heel karwei, maar eigenlijk leer je veel door ‘er in te zitten’. Zo heb ik al tal van onderwijsproblemen ondervonden hier in deze scholen. En in vele scholen is het nog veel slechter!
Vele gesprekken met de Padre, Lia en Veronica hebben me ook veel wijzer gemaakt.

Dag 44: dinsdag 11 maart

2008-03-17T12:53:00.001-07:00

Geen speciale dag vandaag. Vandaag heb ik wel mijn eerste toetsen gegeven. En jawel, ook hier spieken ze. Zo had er een meisje alles op haar bank geschreven. Ik had het natuurlijk gezien en ze kreeg dan ook een mooie 0. Even later zag ik iemand in zijn bank kijken. Toen ik keek zag ik daar een mooi schriftje liggen met de te kennen leerstof. Helaas, ook 0...
Ik dacht dat ze niet zouden durven spieken, maar toch...
Volgende keer zal ik hen dus extra waarschuwen dat ze onmiddellijk 0 krijgen wanneer ik merk dat ze spieken.

Dag 43: maandag 10 maart

2008-03-17T12:45:00.001-07:00

De laatste werkweek voor de vakantie is begonnen. Eindelijk... Ja, ik heb wel nood aan vakantie. Het is de eerste keer dat ik zolang na elkaar stage heb, en ik voel het wel. Ik heb gisteren gelukkig al al mijn lesjes voorbereid waardoor ik tijdens de week niet meer zoveel moet doen. Enkel nog eens herhalen en materiaal klaarleggen enzo. Ik ben ondertussen goed uitgerust na de wandeling van zaterdag en met behulp van een slaaptheetje heb ik toch redelijk goed geslapen. Ik was dus helemaal klaar om er weer tegenaan te gaan.

Dag 42: zondag 9 maart

2008-03-17T12:44:00.001-07:00

In het weekend heb ik een dagje nodig om al mijn lesjes voor de komende week voor te bereiden. Dus dit was mijn activiteit van vandaag, samen met kamer opruimen en kleren wassen. Veel meer heb ik vandaag niet gedaan...

Dag 41: zaterdag 8 maart

2008-03-17T12:43:00.002-07:00

Vandaag zijn Veronica en ik gaan wandelen. De natuur is hier zo prachtig en het is zo heerlijk om erdoor te wandelen. Ik vroeg haar of ik echt sportieve kleren moest aantrekken en ze zei van niet: “Sandalen en een korte broek zijn goed, we gaan enkel in de rivier wandelen.’ De betekenis van rivier is natuurlijk niet te vergelijken met de Belgische betekenis. In de rivier waarin we zijn gaan wandelen stond er af en toe een plasje water, meer niet. Nuja, al snel begonnen we de bergen in te klimmen. Ik had daar dus absoluut niet de goede schoenen voor aan. Maar goed, het ging wel.
Als je hier wandelt moet je voornamelijk opletten voor de ontelbare cactussen. Je moet echt kijken waar je je voeten zet en hopen dat er geen naald verborgen zit in de grond. Na een aantal lichte prikjes door mijn schoenen, werd ik keihard geprikt in mijn enkel. Wat een ongeloofelijke pijn! Nog geen minuut later was er een dikke bobbel op mijn enkel, keihard. De angst zat er dik in dat er een deel van de naald in mijn been zat, maar dat bleek achtera gezien gelukkig niet het geval. Het was enkel maar een giftige cactus... Lia zegt dat de bobbel binnen enkele dagen zal verdwijnen.
Na twee uur en een half waren we al terug. Ik heb dan lekker gegeten (brood met ei!) en daarna gaan uitrusten, want zolang wandelen is op deze hoogte nogal vermoeiend!

Dag 40: vrijdag 7 maart

2008-03-17T12:43:00.001-07:00

Het is alweer de laatste werkdag van deze week... Wat gaat de tijd toch snel als je doet wat je graag doet! Ik sta er iedere keer van versteld. Hoewel het leven hier veel trager gaat, gaat de tijd toch zoveel sneller voorbij.
En ik denk niet dat er daar de komende weken verandering in zal komen. Nog een weekje les en dan is het vakantie. En dit weekje vrijaf zit al vol met allerlei activiteiten die ik zal doen: Potosi en Sucre bezoeken, allerlei vieringen ter ere van de Goede Week, een bezoek aan echte plattelandsdorpen, ... Voor ik het weet zal ik alweer voor de klas staan, om de laatste drie weken van mijn stage in te gaan...

Dag 39: donderdag 6 maart

2008-03-17T12:42:00.001-07:00

Ja, de donderdag geef ik de hele dag les in het college, daarna sta ik in het winkeltje en daarna ga ik slapen. Ik wist dat lesgeven vermoeiend was, maar hier lijkt het allemaal nog veel vermoeiender: de warmte, het ‘ongedisciplineerd’ zijn van de kinderen, de moeilijkheid van het Engels voor hen, ... Ja, het vraagt heel wat energie.
Na een uurtje te hebben geslapen of gerust kan ik er wel weer tegen voor hoogstens twee uur! Eten, lesjes voor vrijdag herhalen en ten laatste om 20.30 uur lig ik in mijn bedje de donderdag. Je mag niet vergeten dat ik hier 150 levende wekkers heb, die mij elke morgen om 6.15 uur wekken en dit terwijl ik pas om 8.30 uur naar school moet vertrekken...
Maar ik gun het hen van harte dat ze spelen. Ze hebben weinig tijd om echt kind te zijn en te spelen. Vanaf dat ze kunnen spelen, dan doen ze het goed!

Dag 38: woensdag 5 maart

2008-03-17T12:41:00.000-07:00

Vandaag ben ik samen met de Padre en René naar Potosi geweest. René doet hier zo een beetje vanalles maar is voornamelijk de secretaris van het parochiehuis. Het zou een ‘heen en weer’ naar Potosi worden, waardoor ik slechts twee lesuren zou missen. Hier kun je echter nooit op een woord rekenen als het op ‘tijd’ aankomt. En in plaats van om 14 uur terug te zijn, waren we om 19 uur terug...
Nuja, niet zo erg. Na een pizza te hebben gegeten ben ik nog even gaan rondwandelen in potosi. Daarna heb ik een internetcafeetje opgezocht en een beetje gepraat met iedereen. Het werd een rustig dagje, dat mag ook weleens.

Nog meer foto's!

2008-03-05T13:45:00.001-08:00

Dag 37: dinsdag 4 maart

2008-03-05T08:15:00.001-08:00

Vandaag opnieuw les gegeven. Deze morgen in het college, deze middag in het derde leerjaar van de lagere school. Mijn hoofd staat iedere keer op springen als ik er buiten kom. Maar het is ook wel leuk...
Vandaag is ook Blancita bevallen, de spierwitte kat die steeds zwart ziet van in de oven te slapen. 3 kleintjes heeft ze: twee die even wit zijn als zij en een grijsje. Ja, het zit daar echt wel vol dieren momenteel.
Morgen ga ik naar Potosi, met de Padre. De woensdag heb ik maar drie uur les, dus is het beter om dan te gaan. In het weekend gaat er zelden iemand naar Potosi. Dan moet ik ’s morgens veel te vroeg de bus nemen en kom ik veel te laat terug in Caiza.

Dag 36: maandag 3 maart

2008-03-05T08:14:00.003-08:00

Het werd een beestig dagje vandaag. Toen ik deze middag naar het parochiehuis kwam om te eten, stond er daar een doosje met drie katjes in... 6 weken oud ofzo... Twee ervan hebben we kunnen weggeven en het derde... heb ik geadopteerd! :-D ’t Is te zeggen, het is naar mij genoemd ‘Fania’ en als ik wil mag ik het meenemen naar huis maar... Ik denk dat er twee niet zo blij zullen zijn dan... Mama en papa.
Het katje verblijft nu bij Veronique, tot het wat groter is, dan wordt ze terug naar het parochiehuis gebracht.
Deze avond kwam ik terug eten en daar was Oso, met een mankepoot! Gebeten door een andere hond. Wat hou ik toch van dat hondje... Hij is steeds zo lief, zo angstig, ... Hij krijgt gelukkig eten in het parochiehuis maar ik hoop dat ze hem snel bij zich zullen houden, zodat hij eindelijk een thuis heeft die hij verdient...

Dag 35: zondag 2 maart

2008-03-05T08:14:00.001-08:00

De meiden waren alweer veeeeel te vroeg wakker deze morgen! Ik dus ook en ik ben dan maar opgestaan om mijn lesjes van de komende week voor te bereiden. De zondag doet iedereen een lange siesta, dus ik zou daar mijn uurtje of twee slaap wel inhalen.
Om 12.30 uur ben ik gaan aperitieven, zoals elke dag eigenlijk, maar de zondag is toch ietsje beter, want dan zijn er frietjes! Ja, als aperitief. Hihi, maar... niet te vergelijken met onze Belgische frietjes hoor!
Ik kreeg van Lia vandaag ook... chocolade! Elk jaar stuurt er iemand paaseitjes op voor Pasen. Dit jaar zijn ze een beetje vroeger. Mmm, lekker!
Deze avond was Nelly er ook. Ik ga binnen twee weken met haar op reis voor 5 dagen. Naar Potosi en Sucre. Ik stop ook een weekje vroeger met lesgeven. Dan gaan we samen naar Uyuni, Oruro, Isla de Sol, La Paz, ... Ik zal dan ook onmiddellijk het vliegtuig in La Paz nemen, in plaats van in Sucre.

Dag 34: zaterdag 1 maart

2008-03-05T08:13:00.002-08:00

Weekend! Eindelijk uitrusten! Vanmorgen lekker lang in mijn bedje blijven liggen. Slapen, nee, dat lukt niet met 150 meiden hier, maar ik heb toch wat kunnen rusten. Om 6u30 waren de meiden hier al aan het basketten. Ze zijn echt onvermoeibaar! Ongelooflijk! Maar ik kan hen niets verwijten. Ze hebben bitter weinig tijd om te spelen. Veel te weinig als je het mij vraagt... Ik weet niet of ik al eens hun dagindeling heb verteld, maar ik zal het nu doen. ’s Morgens worden ze om 6 uur gewekt, met drie luide belsignalen die het hele dorp bijna wekken, daarna moet er een groepje het hele internaat schoonmaken. Elke week is het een ander groepje, zodat iedereen eens aan de beurt komt. De andere meiden kunnen hun was doen. Om 7.45 uur gaat opnieuw het belsignaal: ontbijt. Een halfuur later zijn de meeste meiden vertrokken naar school. Om 12.15 komen de meiden terug. Rond 12.45 uur eten ze en om 13.30 uur vertrekken ze alweer naar school, tot 16.30 uur. Om 17 uur is er thee, een half uur later begint de studie, tot 19 uur. Daarna eten en om 20 uur alweer studie, tot 21 uur. Een half uur later gaan alle lichten uit en moeten de kinderen slapen.
Veel tijd om te spelen hebben ze dus helemaal niet... De zaterdag en de zondag natuurlijk wel, hoewel ze dan ook naar de studie moeten. De zaterdagavond is er ook steeds een activiteit.Vanavond werd dit georganiseerd door de andere klas van het 4de middelbaar. Er zijn steeds een aantal leerkrachten die helpen met het voorbereiden van deze activiteiten. Vanavond werd een ‘spelavond’. De leerlingen hadden verschillende spelen klaargezet, zoals bowling, vogelpik, ... De andere leerlingen konden spelen voor 50 Bolivianos per spel. Ze moesten ook 50 bolivianos betalen om binnen te mogen in de turnzaal. Even ter verduidelijking: 50 Bolivianos is 5 eurocent. Delen door tien. Ik werd aangesteld tot kaartjesverkoopster, samen met een leerling van het vierde middelbaar. Ja, leerkracht zijn is hier meer dan alleen maar

Dag 33: vrijdag 29 februari

2008-03-05T08:13:00.001-08:00

De schoolweek zit er alweer op... Wat gaat de tijd toch snel hier! Ik ben blij dat het weekend is. Hoewel het heel erg leuk is om hier les te geven, is het toch wel minstens even vermoeiend als in België. Ik geef wel iets minder lesuren, maar elk lesuur vraagt extra voorbereiding doordat ik geen vloeiend Spaans spreek. Voor elk lesje is dus enig opzoekwerk nodig, maar het gaat super. De kinderen en ik hebben een afspraak gemaakt: zij helpen mij met mijn Spaans, en ik help hen met hun Engels. Ja, dat vinden ze wel fijn!

Dag 32: donderdag 28 februari

2008-03-05T08:12:00.002-08:00

Het gaat niet goed in Bolivia momenteel. In La Paz zijn er zware rellen en betogingen tegen de regering. Het ging er vrij ernstig aan toe, zo erg zelf dat de president, Evo Morales, moest terugkeren uit België. (althans, zo heb ik het begrepen!)
Ook in Potosi gaat het niet goed. Er zijn momenteel bendes bezig alle winkels aan het plunderen, omdat alles in Potosi goedkoper is en dat de mensen daarom naar Potosi gaan om hun inkopen te doen, wat nefast is voor de andere steden natuurlijk. Daarom is het beter dat ik niet naar potosi ga dit weekend. Normaal vertoef ik niet in deze winkels, maar je kunt maar beter het zekere voor het onzekere nemen zeggen ze hier, wat ik niet kan ontkennen.

Dag 31: woensdag 27 februari

2008-03-05T08:12:00.001-08:00

Lesdag vandaag. Vanmiddag telefoon gekregen van het thuisfront en alles gaat gelukkig goed. Het stelt me iedere keer gerust om te horen dat alles goed gaat.
Woensdag is nu ook een ‘haarwas-dag’ geworden. Ja, het is hier niet zo simpel om een douche te nemen. Of er is helemaal geen water, of er is helemaal geen druk op het water, of het water is ijskoud... De woensdag heb ik ’s middags twee uur vrij en dan zijn de meisjes er niet om al het water op te gebruiken! Nu, ik heb nu een andere manier gevonden om m’n haar te wassen: flessen warm water vullen en dit gebruiken als douche. Beter dat, dan geen water of koud water... Wat zal ik toch genieten van een warm badje eenmaal thuis! :-D

Dag 30: dinsdag 26 februari

2008-03-05T08:11:00.002-08:00

Vandaag weer lesjes gegeven, zowel in de lagere school als in het college. In het tweede leerjaar deze keer. Een middag lesgeven in de lagere school staat gelijk aan een hele week lesgeven in België! Zo ongelooflijk vermoeiend! Discipline ontbreekt en je moet dus alles tien keer herhalen voor ze eindelijk doen wat je zegt. Ze bedoelen het helemaal niet slecht hoor, maar ze zijn het zo gewoon en daar valt moeilijk iets aan te doen.
Na mijn ‘winkelwerk’ bracht Rosa (de juf waar ik stage bij loop) me de boeken van Engels. Allemaal losse bladeren die in de juiste volgorde moesten gestoken worden, zodat ze dan kunnen gebundeld worden. Rosa beloofde iedereen die het horen wil dat ze zouden klaar zijn tegen de eerste week van het schooljaar, maar ook Rosa blijft Boliviaanse en is steeds te laat. Daarom heb ik voorgesteld haar een beetje te helpen, want het is toch veel werk en zowel zij als haar man werken de hele dag in het college.
Daarna gegeten: brood met honing. Sinds ik ziek ben geweest eet ik ’s avonds niet meer warm. Lijkt me beter zo. En ze maken hier elke dag verse broodjes, superlekker, met zelfgemaakte honing!

Dag 29: maandag 25 februari

2008-03-05T08:11:00.001-08:00

De dagen zijn de laatste tijd eigenlijk een beetje hetzelfde. Het nieuwe schooljaar is nu al volop bezig en de lesuren zijn verdeeld. Na de schooltijd ga ik naar het winkeltje, daarna lesjes voorbereiden. Ik ben ook bezig met allerlei tekeningen om de woordenschat aan te leren. Vooral voor het zesde leerjaar is het belangrijk dat het Engels nog een spel is. Engels is zeer moeilijk voor de kinderen hier. Wij zijn er aan gewoon door allerlei films en series. Zij helemaal niet. Bovendien is het nog eens extra moeilijk doordat het Engels niet wordt uitgesproken zoals het geschreven is. Casteliaans daarentegen wel. Vaak durven de kinderen geen Engels spreken wanneer ze ouder worden, in het zesde leerjaar is die angst er nog niet.
Ik hoop dat de leerkrachten hier later iets zullen zijn met mijn materiaal, maar ze zijn alleszinds enthousiast.

Dag 28: zondag 24 februari

2008-03-05T08:09:00.000-08:00

Vandaag naar Potosi. We zouden onmiddelijk na de mis vertrekken, 11 uur dus. Hier moet je dit wel met een korreltje zout nemen: ze zijn nooit op tijd. Het werd al snel 12 uur en ik was nog in Caiza. Om 12.15 zijn we eindelijk vertrokken. Na een uurtjehalf waren we in Potosi aangekomen. Ik had nog net tijd genoeg om mijn blog aan te vullen en dan de bus van 15 uur naar Caiza te nemen. Meer hoeft het eigenlijk niet te zijn. Mijn dagen zijn meer dan goed gevuld en ik kan de rust in het weekend wel goed gebruiken.
Terug in Caiza aangekomen heb ik nog even mijn lesjes voor de komende week nagekeken en daarna nog een beetje bij Lia ‘Yahtzee’ gaan spelen. Het was alweer een tijdje geleden en ze doet het toch zo graag...

Heyla allemaal!

2008-02-24T10:01:00.001-08:00

Zoals jullie kunnen lezen is alles hier nog steeds heel goed. Ik ben hier nu bijna een maand en het is voorbij gevlogen!

Het is hier echt super, ookal zijn er soms lastige momenten, zoals nu wanneer er al een dag of 3 geen water is. Maar dat neem ik er allemaal graag bij! Het zal dan extra genietenzijn eenmaal in Belgie.

Tot volgende week!!!

Dag 26: zaterdag 23 februari

2008-02-24T09:59:00.000-08:00

Slecht geslapen, dus heel de morgen in mijn bedje blijven liggen: filmpje gekeken, boekje gelezen, ... Gaan eten (jawel, nog steeds rijst met groenten! :-D) en naar huis gebeld. Papa is jarig vandaag. Heel de familie was er en ik heb dus iedereen aan de telefoon gehad. Ik had er graag bij geweest, maar er volgen nog jaren e! Bij deze toch nog: een gelukkige verjaardag!! Daarna aan de ‘huishoudelijke’ taken begonnen in mijn kamer! De eerste keer in een maand bijna dat ik hier ben! :-D Kamer mooi opgeruimd, ik wou net beginnen kuisen... Geen water meer! ‘Het zal voor straks zijn’, dacht ik. Maar de hele dag viel er geen druppel water meer uit de kraan.
Toen ik rustig aan het lezen was, kwam Veronique aan met het boek van Engels voor het 6de leerjaar. Ik ben dan maar begonnen met het voorbereiden van m’n lesjes voor de komende week, want morgen ben ik even naar Potosi en zal ik minder tijd hebben.
Deze avond was er een show, gemaakt door het laatste jaar van het college. Ze doen dit om geld in te zamelen voor hun studiereis. Ik ben even gaan kijken, het was superleuk.
Daarna naar mijn kamertje gegaan en... nog steeds geen water! Slapen zonder douche en thee dan maar! J

Dag 25: vrijdag 22 februari

2008-02-24T09:58:00.001-08:00

Na een dag in het eerste leerjaar, verschillende leerjaren van het college en helpen in de winkel was het tijd voor een spelletje. Lia speelt toch zo graag Yathzee of Uno terwijl ze haar zuurstof neemt ’s avonds. Tijdens de week heb ik geen tijd om te spelen, maar de vrijdagavond maak ik wel graag even tijd.
Daarna kwamen er nog anderen bij en speelden we met z’n allen Uno. Het werd een fijne avond. Daarna ging ik slapen, maar de duermeté heeft deze keer niet geholpen!

Dag 25: vrijdag 22 februari

2008-02-24T09:58:00.000-08:00

Dag 24: donderdag 21 februari

2008-02-24T09:57:00.000-08:00

Vanavond, na school, kwam ik naar het parochiehuis, om er eerst nog te helpen in het winkeltje (zoals elke avond). Dat duurt ongeveer een uurtje. Ik was stikkapot. Ik heb hier in die hele maand niet een keer goed geslapen en dat begint nu een beetje door te wegen...
Lia heeft steeds wel iets, als er iets fout zit, dus ze gaf me ‘duermeté’ (slaapthee).
Dus vanavond vroeg naar bed, nog een beetje gelezen met een tas duermeté en dan gaan slapen. En ja, ik heb goed geslapen!

Dag 23: woensdag 20 februari

2008-02-24T09:55:00.002-08:00

Ja, ook de woensdag is het hier een volledige lesdag.
’ s Avonds werd het verlies van de koe goedgemaakt door de geboorte van drie kleine katjes. Ons Pelotta’tje was bevallen... Het was wel nog in spanning afwachten, want ze had al drie keren kleintjes gekregen, maar ze had geen melk en ze gingen iedere keer dood. Nu hebben we haar medicatie gegeven zodat ze melk zou hebben, maar daar zijn we pas mee gestart drie dagen voordat ze beviel. Maar nu (zondagmorgen) gaat het nog steeds goed met hen. Ze leven nog alledrie en Pelotta zorgt goed voor hen. Binnen een paar weken is Blancita aan de beurt.
Ja, er zijn hier heel wat honden en katten. ’s Avonds, tijdens het avondeten, loopt het in het parochiehuis vol. Vooral Oso is zo zielig. Zijn baasjes zijn verhuisd naar Argentinië... zonder Oso. Hij is hier nu helemaal alleen. Ik zou hem zooo graag meenemen naar huis binnen twee maanden, maar ik denk dat niet iedereen thuis daar zo content mee zou zijn.
Vanavond ben ik ziek geworden... Ik had al de hele dag last van wat maagpijn, die steeds erger en erger werd. Vroeg in bed gekropen dan maar en de volgende morgen was ik weer helemaal gezond.

Dag 22: dinsdag 19 februari

2008-02-24T09:55:00.001-08:00

Deze morgen les Engels gegeven in het college, deze middag les gegeven in het eerste leerjaar. De kinderen vonden het heel leuk met de tekeningen! Het was wel niet gemakkelijk. De kinderen hebben, zoals ik eerder al zei, geen discipline. Hebben ze geen zin om mee te werken, dan is dat maar zo en doen ze andere dingen. Ook tijdens mijn lesjes waren er dus kinderen die stoorden en niet steeds deden wat ik vroeg. Je kan daar weinig aan veranderen en dat zou ook niet aanvaard worden hier in deze school. De directeur heeft niet graag dat ik er ben. Hij is – volgens Lia – bang voor wat ik zal denken. Hij weet dat het onderwijs in België veel beter is. Hij staat dus absoluut niet open voor nieuwe dingen, voor een andere didactiek, ... Ik vind dit wel jammer, want daardoor kan ik niet volledig doen zoals ik zou doen. Ik blijf een beetje vasthangen aan de didactiek van hen.
In het college – waar het zesde, zevende en achtste leerjaar zijn ondergebracht – staan ze er wel helemaal open voor. Ze zijn blij dat er een Belgische stagiair is, met een andere aanpak, een andere didactiek. Ik heb tijdens mijn observaties al heel wat ideeën kunnen opdoen – hoe het op een simpele manier ook kan – maar ook zij hebben al ideetjes kunnen opdoen van mij.
Er is dus zeker een goede samenwerking tussen ons!

Dag 21: maandag 18 februari

2008-02-24T09:54:00.000-08:00

Deze morgen had ik de eerste twee uur geen les. Ik was natuurlijk wel al vroeg wakker door de chicas die om 6 uur ’s morgens gewekt worden. Dus ja, nog een beetje gelezen en rond 9 uur besloot ik naar het parochiehuis te gaan om van daar dan naar het college te vertrekken. Ik was nog maar net buiten het internaat toen ik een raar lawaai hoorden. Naast de ‘weg’ waren er een paar mensen. Ik keek wat er gebeurde en wat zag ik...: een plas bloed en een spartelende stier met een mes in zijn nek. Hij was gewoon aan het sterven toen ik voorbijliep... Ik liep dus snel door naar het parochiehuis... Even bekomen toch wel.
Hier is dit de normaalste zaak van de wereld natuurlijk. De mensen hebben geld nodig om eten te kopen, dus slachten ze een dier en gaan die dan verkopen in Potosi.
Ik dacht ja, als ik terug kom van school zullen ze wel al klaar zijn, maar ik was iets vergeten in mijn kamer in het internaat... Ik liep terug en kwam Veronique tegen die ook op weg was naar het internaat, ze is dan maar foto’s gaan trekken van die stier! Van dichtbij! Supergrappig!
Daarna dus naar school waar ik mijn lesjes engels heb gegeven. Het is superleuk, maar ook wel vermoeiend. In de lagere school is er absoluut geen discipline, de kinderen doen wat ze willen. Ze lopen rond in de klas, ze kruipen op hun tafel, ze tikken voortdurend met hun balpen, ze vechten een beetje met elkaar, ... Allemaal dingen die er in het college uitmoeten, maar dat is niet simpel.

Dag 20: zondag 17 februari

2008-02-24T09:53:00.002-08:00

Sinds dat het schooljaar begonnen is, is zondag een beetje een werkdag geworden voor mij, in tegenstelling tot de Bolivianen die op zondag niets doen. Ze respecteren heel sterk de ‘zondag rustdag’-traditie, iets wat ik graag mee zou nemen naar België maar... Lijkt me onmogelijk in België. Dus na de mis deze morgen, ben ik begonnen aan mijn lesjes voor de nieuwe week. Ik geef nu ook elke week 5 uur les in de lagere school. Deze komende week zal dat in het eerste leerjaar zijn, daarna in het tweede leerjaar, ... Dat is niet gemakkelijk. Er is niets van didactisch materiaal, geen boeken, ... enkel mezelf, een stukje krijt en hun schriftje... Ik heb dan maar besloten een leesles, waar ze de klinkers moesten lezen, te combineren met een tekenles. Ik teken een vleugel, en het wordt de ‘a’ van ‘ala’, ik teken een beer, en het wordt de ‘o’ van ‘oso’, ... Ik hoop dat het ze zal lukken...
O ja, ik vertelde van de mis. Ja, elke zondag ga ik hier naar de mis. In België nooit... Maar, het is echt super! Ik ga met veel plezier. Elke mis is steeds heel muzikaal. Er is bijna constant supermooie muziek. Het zijn leerlingen van het laatste jaat die dit doen: ze spele drum, gitaar, fluit, .... allemaal instrumenten die je in België in de kerk niet snel zal tegenkomen. Het zijn bovendien ook allemaal jonge mensen die naar de mis gaan. Hier is de jeugd ook nog sterk gelovig.

Dag 20: zondag 17 februari

2008-02-24T09:53:00.001-08:00

Dag 19: zaterdag 16 februari

2008-02-24T09:51:00.000-08:00

Vandaag naar Potosi geweest. Eerst en vooral een internetcafé opgezocht om deze blog te kunnen aanvullen, mailtjes te sturen, even te chatten, ... Daarna ben ik even op verkenning geweest in Potosi, maar alleen loop ik er hopeloos verloren! Alles lijkt er zo op elkaar! Om 12 uur moest ik op de markt zijn, waar Veronique me zou opwachten, om dan samen met een oud-directeur van een school in Caiza te gaan eten. Tijdig vertrekken en de markt zoeken was dus de boodschap! Gelukkig zijn de Bolivianen zo vriendelijk en kun je hen alles vragen.
Om 12 uur zijn we dan een restaurantje gaan opzoeken. Lekker gegeten en daarna gingen we nog een koffie drinken bij die man, in zijn huisje. Dit huisje stelde niets meer voor dan een kamer met een bed, een tafel, een paar stoelen en een gasvuurtje. Heel klein...
Daarna een busje genomen naar ‘Plaza Minero’, waar we net op tijd aankwamen om ons busje richting Caiza te halen. Het was 17 uur toen we terug aankwamen.

Wat een leuke tijd!

2008-02-16T06:48:00.000-08:00

Heylaa!!!

Het is hier nog altijd fantastisch! (op hier en daar eens een dipje na natuurlijk! :-D)
Deze week is het nieuwe schooljaar begonnen en ik heb ook al mijn eerste lesjes gegeven: Engels. "My name is ..." en "I am ...". De kinderen vonden het super! En ik natuurlijk ook!

Na school werk ik veel in het winkeltje, waar de kinderen hun materiaal komen kopen. Het is er altijd superdruk dus alle hulp is welkom.

Ik heb ook al enkele foto's op deze blog geplaatst, maar dat gaat heel traag. Volgende week zal ik er meer proberen op te zetten.

Alles gaat hier dus heel goed met mij: lekker weertje, lekker etenm lieve mensen, ... Jullie hoeven dus nergens mee in te zitten.

Vele groetjes aan iedereen!

xxx Steph

Normaal kom ik zaterdag terug online, maar je weet nooit of dat lukt dus...

Papa, alvast een gelukkige verjaardag al!! (dan ben ik toch op z'n minst de eerste!)

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Meer foto's!!!

2008-02-16T06:45:00.001-08:00

Happy Birthday Pdre Julian!! En dansen maar!!

Het 4de leerjaar.

Foto's!!!

2008-02-16T06:38:00.001-08:00

Carnaval!!

De kleuterklas.

De Padre en ik.

Dag 18: vrijdag 15 februari

2008-02-16T06:37:00.002-08:00

Deze morgen moest ik gelukkig maar om 11.30 u. op school zijn. Gisteren niet teveel kunnen voorbereiden aan mijn lesjes doordat de elektriciteit uitviel. Deze morgen werd ik al vroeg gewekt door de meiden hier naast me. Om 6 uur worden de meisjes gewekt. Ze moeten het hele internaat kuisen alvorens naar school te vertrekken.
Ik begon de dag met het voorbereiden van mijn lesjes. Daarna deed ik mijn wast. Ik vul mijn bañador (ik weet niet hoe ze dat noemen in het Nederlands) met warm water. Normaal duurt het slechts twee minuten om water te doen koken met mijn waterkoker, vandaag een kwartier, zo zwak is de elektriciteit. Gelukkig heb ik met twee kannen warm water genoeg, de rest vul ik met koud water. Daarna een douche genomen (ijskoud!), maar ik voelde me toch opgefrist.
Om 11.15 u. ben ik dan naar school vertrokken. Het was weer superleuk!
Vanavond eindelijk vrijdag! Het zijn lange dagen hier: vroeg op, veel rondlopen en redelijk laat in bed. Maar het is heel leuk hier! Het was nipt, maar ik ben blij dat ik er mijn tanden heb ingezet om mijn zin door te drijven.
Morgen terug naar Potosi met de bus... Dat wil zeggen: om 5.15 u. opstaan! Slaapwel!

Dag 17: donderdag 14 februari

2008-02-16T06:37:00.001-08:00

Ja, Happy Valentine! En jawel, ik heb telefoon gekregeven vandaag! :-D
Vandaag heb ik ook de eerste lessen Engels gegeven. ‘My name is...’ en ‘I am ...’. Dit waren de eerste lessen ooit in het Engels en ik vond het super! De kinderen vonden het ook heel leuk om Engels te krijgen van een Belgische juf!
Ze hadden ook heel wat vragen voor me! Vooral m’n blond haar vinden ze onbegrijpelijk! Sommigen hebben dit nog nooit gezien. Supergrappig! ‘Hebben ze in België allemaal blond haar?’ ‘Nee, sommigen blond, anderen bruin, nog anderen zwart, ...’ Ze begrijpen dat niet goed, hier hebben ze namelijk allemaal zwart haar!
Deze avond in mijn kamer aangekomen, licht aangestoken... ai, heel weinig licht. Niet zo erg. Ik wou een douche nemen bij Veronique, stond onder de douche... geen water! Terug naar mijn kamer (douche zal voor morgen zijn), lesje aan het voorbereiden en plots... pikdonker. Geen elektriciteit meer! 20.30 u. en je zag geen steek meer voor ogen! Ik ben dan maar gaan slapen...

Dag 16: woensdag 13 februari

2008-02-16T06:36:00.002-08:00

Een rotdag! Ik heb het gevoel dat ik niet ‘serieus’ genomen wordt in de lagere school. Er werd afgesproken dat ik hier ‘zorgcoördinator’ zou zijn: kinderen apart nemen die het moeilijk hebben, extra oefeningen voorzien, ... Een volledige klas overnemen kan niet omdat alle leerkrachten hier zijn en omdat het een vereiste is dat je perfect Casteliaans spreekt. Sommige kinderen hier spreken zelf amper Casteliaans dus is het van uiterste belang dat ze het juist aangeleerd krijgen.
Nu, ik zag dat wel zitten, zorgcoördinator... Maar dat is iets anders dan assisteren tijdens de turnlessen, toch? Vandaag dan gepraat met de Padre en ik ga vanaf nu 18 uur engels geven in het zesde, zevende en achtste leerjaar. Je kunt het niveau vergelijken met het vierde, vijfde en zesde leerjaar. De overblijvende uren zal ik eerst en vooral gebruiken om te observeren. Ik denk dat ik dan zelf wel zal zien waar de problemen zitten en eventueel voorstellen doen om iets te doen tijdens de andere lessen.

Dag 15: dinsdag 12 februari

2008-02-16T06:36:00.001-08:00

Deze morgen hielp ik opnieuw mee in de kleuterklas. Eventjes maar, tot de speeltijd. Tijdens de speeltijd werd er opnieuw vergaderd. Ik kreeg ook mijn lessenrooster. Ik moest 17 uur in de week helpen met de lessen bewegingsopvoeding. Bewegingsopvoeding??? Ik besloot dus vandaag inderdaad te ‘helpen’, maar ik wist dat er daar niet veel geholpen zou kunnen worden. ’s Morgens hielp ik mee met het eerste leerjaar. Het werd een spelles waarin ik eigenlijk gewoon meespeelde... ’s Middags was het vijfde leerjaar aan de beurt. Meer dan de oefeningen even voortonen kon ik niet doen...
Midden deze les kwam de directeur me halen om even het vierde leerjaar over te nemen. Ik vroeg hen of ze werk hadden en hij zei me dat ze hun boek moesten overschrijven... Hoe motiverend en leerrijk... :-s Ik besloot ze een beetje taalinitiatie ‘engels’ te geven. One, two, three, ... Ze vonden het heerlijk! Ook als ik op de speelplaats loop vragen ze me voortdurend om engels te praten! Ze vinden dat ongelooflijk grappig ook!
Na de speeltijd gaf ik hen enkele rekenoefeningen. Op die manier waren ze toch nog een beetje nuttig bezig.

Dag 14: maandag 11 februari

2008-02-16T06:35:00.001-08:00

Vandaag was dus de eerste schooldag. Dit gaat hier noet onopgemerkt voorbij. Er worden verschillende volksliederen gezongen, de vlag wordt gehesen, de ene speech volgt de andere op, ... Dit heeft zo’n twee uur geduurd! De kinderen moeten normaal in uniform zijn, maar de meesten hebben dit nog niet. Voor de meisjes is dit een witte blouse met een donkerblauw rokje, voor de jongens een witte blouse met een donkerblauwe broek. Hoewel het anders al vanaf 8 uur ’s morgens snikheet is, was het vandaag koud, zeker na twee uur stilstaan en luisteren... of tenminste doen alsof!
Daarna gingen de leerlingen van de lagere school naar hun school. Ik ging mee. Er volgde bijna direct een vergadering waarin de klassen verdeeld werden. Ja, dit gebeurt hier de eerste dag van het schooljaar doordar de meeste leerkrachten slechts de zondag zijn aangekomen. Sommige wonen heel ver van Caiza, waardoor vergaderen tijdens de vakantie niet mogelijk is.
Ze vroeg mij om vandaag te helpen in de kleuterklas. De klas bestaat uit 37 kinderen en de juffrouw staat er alleen voor. De eerste dagen zijn dus moeilijk en alle hulp is welkom. De kleuterklas zijn in geen enkel opzicht te vergelijken met onze kleuterklassen: geen speelgoed, geen kleurrijke klasjes volgepropt met vanalles en nog wat, ... Niets. Enkel een paar tafels tegen elkaar geschoven en stoelen.
Vanavond heb ik dan meegeholpen in het winkeltje. De kinderen krijgen een hele lijst met dingen die ze moeten kopen. De eerste dagen is het hier superdruk! Vanavond hebben Veronique en ik hier gewerkt van 16.30 u. tot 19.30 u. en de kinderen bleven maar komen!
21 u.: FEEST!! De Padre wordt morgen 50 jaar en dat laat niemand onopgemerkt voorbij gaan. Alle leerlingen komen naar het parochiehuis om te zingen en te dansen voor de Padre. Een uur later is het aan de leerkrachten. Er wordt gezongen, gedanst en natuurlijk ook... gedronken! Het was heel leuk deze avond tot ik naar mijn kamer ging... Geen elektriciteit. Je zag geen hand voor ogen! Ik nam dus de hele tijd foto’s om te zien waar ik liep. Ik was zoooo bang! Gelukkig kwam ik geen honden of varkens tegen! :-D

Dag 13: zondag 10 februari

2008-02-16T06:34:00.002-08:00

Gisteren zijn er al een deel kinderen toegekomen in de internaten en vandaag zijn ze er zo goed als allemaal! Overal waar je kijkt zie je kinderen en jongeren. Ik ben vandaag ook een kijkje gaan nemen in de kamers van de meisjes. Ze liggen hier echt wel op elkaar gestapeld. Hoewel er normaal slechts plaats is voor 110 meisjes, liggen er nu 130 al, en hoogstwaarschijnlijk zullen er deze week nog bijkomen.
Ze hebben nu de kamer naast mij ook veranderd naar een kamer voor de meisjes. Gevolg: gekwebbel tot ’s avonds laat en ik die niet kan slapen! Leve de oordopjes dus! :-D
Morgen de eerste schooldag, met een hele ceremonie enzo... Ik ben benieuwd!

Dag 12: zaterdag 9 februari

2008-02-16T06:34:00.001-08:00

Weekend... Nog de laatste twee dagen genieten van het mooie weer, de rust, de stilte... want vanaf maandag wordt het dorp hier een heus kinderdorp! De school begint en de meeste kinderen zitten hier op internaat. In het meisjesinternaat alleen al zo’n 130. Ik slaap hier trouwens ook en 130 meisjes... Ik denk dat dat nogal kabaal kan maken!
Iets verder zijn er nog twee jongensinternaten.
Vandaag niet teveel gedaan dus. Het wordt een rustweekend voor iedereen die er maandag invliegt!

Dag 11: vrijdag 8 februari

2008-02-16T06:33:00.000-08:00

Vandaag was het ingangsexamen in het college. Eerst en vooral moet ik zeggen dat het onderwijssysteem hier ietwat verschilt met dat in België. Eerst en vooral is er ‘pre-basico’, dat is de kleuterklas. Dan heb je de lagere school, van het eerste tot het achtste leerjaar, en daarna is er het secundair onderwijs, die 4 jaar telt. Nieuwe kinderen die willen binnenkomen in het zesde, zevende of achtste leerjaar moeten een ingangsexamen doen. Vele kinderen komen van scholen waar er slechts een halve dag les wordt gegeven. Deze scholen geven de kinderen ook vaak vakantie. Maandag zullen bijvoorbeeld niet alle scholen van start gaan omdat carnaval nog maar net voorbij is... Ookal hebben deze kinderen een bewijs dat ze geslaagd waren, toch is hun niveau vaak veel lager dan hier in deze school is vereist.
Ik denk dat er zo’n 80 inschrijvingen waren voor de drie leerjaren. Eerst kregen ze een examen van wiskunde. Ik nam het examen af van het zevende leerjaar. Het was spotgemakkelijk, niveau 4de leerjaar in België, maar nog niet de helft slaagde voor dit examen. Wat mij opgevallen is, is dat de puntenverdeling absoluut niet klopte. Makkelijke oefeningen hadden dezelfde waarde als moeilijkere oefeningen. Alles stond op 10 punten, met een totaal van 70 punten.
Daarna kregen ze nog een examen van Casteliaans. Ook dit was voor velen heel moeilijk, sommigen konden hun naam nog niet schrijven!
Na alles te hebben verbeterd werden de resultaten bekend gemaakt. De leerlingen wachtten in spanning af, maar slechts minder dan 40% slaagde voor hun ingangsexamen... In het zesde en zevende leerjaar moest het gemiddelde van de twee examens 35/70 zijn, in het achtste slechst 25/70...